Owczarek australijski Kelpie: charakter, pielęgnacja i choroby

Recenzja merytoryczna: lek. wet. spec. Kinga Wojtczak

Ojczyzną owczarka australijskiego kelpie jest Australia. Rasa ta powstała w wyniku skrzyżowania owczarka angielskiego i owczarka collie, które zostały sprowadzone przez kolonizatorów do Australii. Sądzi się także, ze kelpie mają domieszkę psa dingo.

Suczka, od której imienia wzięła się nazwa rasy, przyszła na świat w Australii. Samo słowo Kelpie, oznacza potwora, który najczęściej przybierał kształt konia. Koń ten wabił ludzi, a następnie, gdy ktoś już go dosiadł pędził z nim na dno jeziora, czy rzeki, zatapiając tym samym nieszczęśnika. Kelpie wyhodowane były do pracy przy zaganianiu owiec. Miały ku temu znakomite predyspozycje fizyczne i psychiczne.

Hodowla ukierunkowana była na otrzymywanie osobników potomnych o jak największej wytrzymałości, instynkcie zaganiania, oraz odporności na warunki klimatyczne panujące w Australii.

W późniejszych czasach linie hodowlane podzieliły się na 2 odłamy:

• psy użytkowe – które w wielu krajach (m.in. w Australii) nie są dopuszczane do wystaw,
• psy typowo wystawowe.

Kelpie pracujące są psami trochę większymi, o bardziej zwartej budowie. W Polsce kelpie to rasa bardzo mało popularna, największą popularnością cieszy się w Australii, USA i Wielkiej Brytanii. Bardziej znane w naszym kraju są Owczarki Australijskie Aussie.

Kelpie opis rasy

Tak samo jak owczarki australijskie typu amerykańskiego, kelpie należą do grupy 1 według FCI, sekcja 1. Wysokość w kłębie dla psa to 46 – 51 cm, a suki 43 – 48 cm. Przeciętna waga to około 20 kg. Kelpie to pies o mocnym umięśnieniu, sprawnych kończynach.

• Głowa – proporcjonalna, kształt nieco lisi, lekko zaokrąglona czaszka, płaskie czoło, wyraźny stop,
• Nos – ciemny, odpowiadający umaszczeniu, kufa trochę krótsza od mózgoczaszki,
• Suche, przylegające wargi,
• Zgryz nożycowy,
• Oczy migdałowatego kształtu, z wyraźnymi kącikami, zazwyczaj w różnych odcieniach ciemnego brązu, bystre,
• Uszy – średniej wielkości, wysoko i szeroko osadzone, stojące, lekko spiczaste na końcach, skierowane lekko na boki, wewnątrz porośnięte gęstym włosem,
• Szyja – średnio długa, bez podgardla,
• Tułów – mocny, prosty grzbiet, dobrze umięśnione i mocne lędźwie,
• Klatka piersiowa – głęboka, o dobrze wysklepionych żebrach,
• Głębokie słabizny,
• Kończyny przednie – dobrze umięśnione, mocny kościec, proste i równolegle
• Kończyny tylne – mocne, dobrze umięśnione, proste i równolegle, średnio szeroko rozstawione,
• Długi opadający zad
• Ogon – zwisający, lekko wygięty, nigdy nie powinien zakręcać się poza pionową linię przeprowadzoną przez jego nasadę,

Owczarek australijski porusza się sprawnie, lekko, z łatwością, nawet w pełnym galopie potrafi nagle zmieniać kierunki biegu. Jak wygląda owczarek australijski kelpie możesz zobaczyć na poniższym filmie

httpv://www.youtube.com/watch?v=dscSUIzS\_q8

Szata:

• składa się z włosa okrywowego i podszerstka,
• włos okrywowy jest stosunkowo twardy, wodoodporny, przylegający, prosty i zwarty,
• długość włosa to około 2 – 3 cm, – na udach tworzy portki, na spodzie tułowia jest trochę dłuższy,
• na szyi tworzy niewielką grzywę, a na ogonie – szczotkę.

Maści:

• Czarna,
• Czarna podpalana,
• Czerwona,
• Czerwona podpalana,
• Płowa,
• Czekoladowa,
• Błękitna.

Owczarek Kelpie charakter

Owczarki australijskie to psy pasterskie, w swojej ojczyźnie pracują samodzielnie, nie jest im do niczego potrzebny człowiek, są bardzo niezależne. Kelpie to wulkany energii, którą, z nudów, mogą czasem źle spożytkować. Należy nieustannie zapewniać im pracę fizyczną i umysłową.

Doskonale nadają się do wszelakich psich sportów. To pies, który wybiera sobie jednego domownika i to do niego przywiązuje się najbardziej. Jest bardzo inteligentny, dość szybko i łatwo się szkoli, ale to nie oznacza że jego wychowanie jest proste, potrzebuje dużo więcej uwagi i zajęć niż inne psy. Ma łagodny charakter, nie ma w nim agresji, ale może pełnić rolę stróża, gdyż jest bardzo czujny i gdy tylko zwęszy jakieś niebezpieczeństwo, alarmuje głośnym szczekaniem.

Są niesamowicie wierne i oddane, sprawdzają się doskonale jako psy rodzinne.

Owczarek australijski pielęgnacja

Pielęgnacja kelpie nie przysparza problemów. Sierść jest krótka, dlatego wystarczy sporadycznie wyczesywać psa specjalnym zgrzebłem, bądź szczotką, najlepiej lekko zwilżony włos. W okresie linienia zabiegi pielęgnacyjne wykonujemy trochę częściej.

Kąpiele wykonujemy w razie konieczności.

Kelpie karmienie

Kelpie to psy bardzo energiczne, dlatego dawki i rodzaj karmy należy dostosować do jego aktywności. Mogą dostawać karmę komercyjną – najlepiej specjalnie zbilansowana dla psów typu "sport", lub możemy samodzielnie przygotowywać posiłki, pamiętając o suplementacji witamin i minerałów.

Owczarek australijski predyspozycje do chorób

Kelpie to bardzo zdrowe psy.

Wśród spotykanych chorób wymienia się:

Dysplazja stawów biodrowych

Choroba polegająca na wadliwym ukształtowaniu stawów biodrowych.. Objawy mogą pojawiać się już u szczeniąt, a także u psów starszych – w zależności od tego, jak duże zmiany są w stawie biodrowym.

Wśród objawów wyróżnić można:

• niechęć do poruszania się,
• sztywny chód,
• nienaturalne ustawienie kończyn w chodzie,
• bolesność,
• rzadko jest to kulawizna.

Leczenie może być zachowawcze – czyli zmiana trybu życia i żywienia, oraz chirurgiczne – i tu również w zależności od stopnia, oraz wieku psa dobierana jest odpowiednia metoda.

PRA – postępujący zanik siatkówki

Choroba dziedziczna. Polega na osłabieniu naczyń siatkówki i przebudowie jej nabłonka. Rozpoznaje się na podstawie elektroretinografii w szczenięcym wieku (6 – 8 tyg.). Choroba jest nieuleczalna i zawsze prowadzi do ślepoty. Osobników chorych nie należy rozmnażać. Ze względu na swój temperament i dużą aktywność, może dochodzić u nich do kontuzji – najczęściej jest to zerwanie więzadła krzyżowego przedniego .

Zdarza się również zwichnięcie rzepki.

Czy warto zdecydować się na Kelpie?

Kelpie to z pewnością nie jest pies dla każdego. Absolutnie nie nadaje się dla osób mało aktywnych, mieszkających w bloku. Nie nadają się również dla osób, które chcą mieć psa kanapowca, czy "na kolanka". Często z nudów mogą niszczyć mieszkanie, trzeba im stale zapewniać odpowiedni poziom ruchu i pracy umysłowej. Jego wychowanie może przysparzać wielu problemów, dlatego psy tej rasy polecane są dla doświadczonych opiekunów.

Dobrze dogaduje się z dziećmi, traktuje je bardzo opiekuńczo, jest również dobrym stróżem domu. Koszty utrzymania są średnio wysokie, natomiast dość wysoki jest koszt zakupu tego psa.

FAQ