Zwichnięcie rzepki u psa: objawy i leczenie schorzenia

Zwichnięcie rzepki psa
Zwichnięcie rzepki psa

Zwichnięcie rzepki to powszechnie stwierdzany problem natury ortopedycznej u psów.

Co jakiś czas słyszymy w środkach masowego przekazu informację o kontuzjach i urazach naszych ulubionych sportowców, znanych piłkarzy, tenisistów nie mówiąc już o ludziach uprawiających dziedziny bardziej kontaktowe i wiążące się z większym ryzykiem.

Sportowcy ci w wyniku złamania kości, uszkodzenia więzadeł w kolanie muszą na jakiś czas zaprzestać występowania w swej dziedzinie, często poddają się zabiegowi operacyjnemu a następnie podejmują trwającą niekiedy wiele miesięcy rehabilitację żeby powrócić do sportu i znów móc zajmować pierwsze miejsca.

W czasie leczenia oczywiście wyłączeni są z udziału w meczach czy zawodach a my tracimy ich na chwile z oczu i nie możemy pasjonować się przebiegiem rywalizacji i zawodów.

Uprawianie wyczynowego, kontaktowego sportu, walka z innym zawodnikiem nieodłącznie wiąże się z możliwością odniesienia kontuzji i każdy zawodnik jest świadomy takiego ryzyka.

A co w przypadku naszych podopiecznych, psów różnej rasy i maści?

Przecież one w większości przypadków „nie uprawiają” widowiskowych, mocno urazowych dyscyplin sportu, nie narażając się tym samym na możliwość poważnej kontuzji.

Czy w związku z tym nie cierpią na problemy natury ortopedycznej?

A może pewne schorzenia występujące u nich mają inne podłoże i nie zawsze związane są z mocną eksploatacją aparatu ruchu?

Pytań oczywiście nasuwa się zdecydowanie więcej, jak choćby czy wszystkie psy równomiernie chorują na pewne choroby ortopedyczne a może zależy to od ich trybu życia, kondycji, masy ciała?

W artykule postaram się w możliwie przystępny sposób rozwiać część z tych wątpliwości, odpowiedzieć na część z postawionych pytań przybliżając Czytelnikowi problem często, o ile nie powszechnie występujący u psów, głównie ras małych jakim jest zwichnięcie rzepki.

Co to jest rzepka i jak działa staw kolanowy?

Rzepka (łac. patella) jest niewielką płaską kostką, budująca wraz z kością udową i piszczelową staw kolanowy (kość strzałkowa kontaktuje się ze stawem w bardzo ograniczonym zakresie).

Położona jest z przodu kolana i wraz z kością udową budując staw rzepkowo- udowy w niezwykle istotny sposób wpływając na sprawne funkcjonowanie kolana.

Pełni funkcję ochronną stawu kolanowego wykonując pracę podobną do amortyzatora w urządzeniach mechanicznych a stanowiąc punkt podparcia dla dźwigni mięśnia czworogłowego uda, ułatwia wyprost kolana.

Staw kolanowy będąc jednym z głównych stawów w kończynie miednicznej psa wykonuje w czasie poruszania się ruchy prostowania i zginania w czasie którego rzepka przemieszcza się w linii prostej w górę i w dół wykorzystując do tego rynienkę wytworzoną przez bloczek kości udowej.

Staw kolanowy (łac. articulatio genus) funkcjonuje jako staw zawiasowy umożliwiając wykonywanie, jak już wspomniałem zasadniczych ruchów zginania i prostowania.

U psowatych, podobnie jak i u człowieka, staw kolanowy jest jednym z najbardziej obciążonych stawów w organizmie stąd musi być dodatkowo wzmocniony innymi strukturami wchodzącymi w jego skład.

Stabilizacji i sprawnemu działania stawu sprzyjają więc więzadła zewnętrzne (torebki stawowej i poboczne) oraz wewnętrzne w postaci więzadeł krzyżowych (m. in. przednie i tylne) a lepsze dopasowanie powierzchni stawowych gwarantują dwie łękotki.

Podsumowując staw kolanowy psa niewiele różni się w swej budowie od stawu kolanowego człowieka i jest jednym z najbardziej skomplikowanych, poddanych niezwykłym obciążeniom stawów w organizmie i stąd zasługuje na „specjalne traktowanie i ochronę”.

Na czym polega zwichnięcie rzepki u psa?

Najprostszym określeniem opisującym istotę schorzenia jest przemieszczenie się rzepki na stronę przyśrodkową lub boczną poza krawędź bloczka kości udowej.

Z reguły podczas spokojnego ruchu lub leżenia zwierzęcia rzepka znajduję się w swoim fizjologicznym położeniu.

W czasie zaś dynamicznego zgięcia kończyny i stawu kolanowego, przy pewnych nieprawidłowościach w stawie, w trakcie wykonywania szybkiego ruchu, wstawania, biegu może ulegać wypadnięciu i przemieszczeniu powodując problemy ortopedyczne.

Zwichnięcie rzepki jest schorzeniem dość powszechnym i gdybyśmy mieli pokusić się o pewne uogólnienie dotyczy psów ras małych.

Przy zwichnięciu mamy do czynienia z zaburzeniem ułożenia w linii prostej najważniejszych elementów budujących staw kolanowy, czyli:

  • mięśnia czworogłowego,
  • rzepki wraz z więzadłem prostym,
  • bloczka kości udowej.

Oczywistym jest, że takie przemieszczenie odbija się na jakości pracy stawu kolanowego i jest jedną z częściej występujących patologii tej okolicy i oczywiście objawów klinicznych.

Zwichnięcie rzepki może dotyczyć jednego stawu lub być obustronne.

Może być również uwarunkowane genetycznie i mieć charakter wrodzony i wtedy mówimy o nawykowym zwichnięciu rzepki lub wynikać z przebytego urazu i mieć charakter nabyty.

Z uwagi na stronę w którą ulega przemieszczeniu rzepka mamy do czynienia ze zwichnięciem w kierunku przyśrodkowym (około 80- 90% przypadków głównie u psów ras małych) lub bocznym (do 20% przypadków u ras dużych i olbrzymich).

Warto również zaznaczyć że w około 20% przypadków problem zwichnięcia rzepki występuje w obu kolanach.

Zwichnięcie na skutek urazu mechanicznego spowodowanego wypadkiem zdarza się natomiast stosunkowo rzadko.

Może się też zdarzyć zwichnięcie rzepki towarzyszące uszkodzeniu więzadła krzyżowego przedniego a więc jednej z ważnych struktur stabilizujących staw.

Jakie rasy chorują na zwichnięcie rzepki?

Zwichnięcie rzepki rasy predysponowane
Zwichnięcie rzepki rasy predysponowane

Problem zwichnięcia rzepki zdecydowanie częściej występuje u psów niż u kotów i u samic niż u samców.

Na schorzenie cierpią głównie przedstawiciele ras małych i miniaturowych czyli typowe zwierzęta do towarzystwa albo, tzw. „kanapowców” wśród których prym wiodą:

To właśnie u nich występuje zwichnięcie nawykowe, wrodzone uwarunkowane genetycznie, z którym najczęściej się spotykamy w praktyce klinicznej.

U ras większych, gdzie występuje zwichnięcie na stronę boczną, problem także daje się we znaki.

Nie dziwmy się więc, gdy usłyszymy taką diagnozę u:

Dlaczego dochodzi do zwichnięcia rzepki?

Przyczyny tła genetycznego predysponujące do wystąpienia choroby nie zostały dotychczas dokładnie poznane i zidentyfikowane.

Winnych upatruje się w większej ilości bliżej nieokreślonych genów przy udziale czynników środowiskowych.

Zwichnięcie rzepki manifestuje się u zwierząt w młodym wieku i nie daje się powiązać bezpośrednio z urazem co pozwala podejrzewać tło wrodzone.

Wprawdzie nie możemy go zaobserwować bezpośrednio po narodzinach szczenięcia to już wtedy istnieją pewne anomalie w budowie stawu, które w nieco późniejszym czasie predysponowały będą do zwichnięcia rzepki.

W momencie rozpoczęcia przez szczenię samodzielnego, aktywnego życia, w wieku 2-6 miesięcy dochodzi z reguły do zwichnięcia.

Najprościej mówiąc można stwierdzić, że do zwichnięcia rzepki dochodzi wtedy gdy poszczególne elementy stawu kolanowego nie są ułożone w linii prostej co skutkuje nie fizjologicznym zakrzywieniem rosnącej kończyny.

Do czynników predysponujących zaliczymy więc wszelkie patologie stawu kolanowego na czele z:

  • niedorozwojem przyśrodkowego grzebienia bloczka kości udowej,
  • nieprawidłowym położeniem guzowatości kości piszczelowej,
  • płytkością bloczka kości udowej,
  • zaburzeniem kształtu i wielkości rzepki,
  • uogólnioną wiotkością stawową,
  • patologią mięśnia czworogłowego uda,
  • nieprawidłową rotacją kości piszczelowej,
  • wszelkimi wadami postawy (koślawość lub szpotawość kości udowej).

Do zwichnięć rzepki predysponują także wszelkie przebyte urazy wiążące się z uszkodzeniem lub zerwaniem więzadeł stabilizujących staw kolanowy (więzadła krzyżowe).

Ważny jest również wiek wystąpienia choroby i tak:

  • zwichnięcia na stronę przyśrodkową występują głównie u szczeniąt 4-6 miesięcznych ras małych i miniaturowych,
  • zwichnięcia na stronę boczną u ras małych w wieku 5-8 lat i młodych 5-6 miesięcznych szczeniąt ras dużych i olbrzymich.

Widzimy więc dobitnie jak wiele czynników może wpływać na wystąpienie schorzenia i jak wiele ich jest jeszcze do końca nie scharakteryzowanych i nie poznanych.

Nawykowe wrodzone zwichnięcie rzepki a hodowla psów rasowych

Skoro podejrzewamy, że powyższy problem może mieć tło wrodzone, genetyczne to warto zastanowić się co możemy zrobić w celu wyeliminowania choć części potencjalnych czynników go powodującego i tym samym zmniejszyć częstotliwość występowania choroby.

Wprawdzie mechanizm dziedziczenia nie został jeszcze poznany, podobnie jak geny odpowiedzialne za wystąpienie patologii, ale celowe wydaje się eliminowanie z hodowli tych rodziców, u których stwierdzono nawykowe zwichnięcie rzepki.

Odpowiedzialni hodowcy wiedząc o problemie u swych nawet najlepszych rodziców, nie będą poddawali ich rozmnażaniu.

Przyszli posiadacze psa muszą również pamiętać, że nawet kojarzenie ze sobą rodziców wolnych od tej patologii, co potwierdzono wykonując diagnostyce radiologiczną stawów, nie gwarantuje uzyskanie potomstwa bez nawykowego zwichnięcia rzepki.

Działanie takie jednak jest uzasadnione medycznie gdyż zdecydowanie zmniejsza ryzyko wystąpienia choroby.

Stopnie zwichnięcia rzepki

Zwichnięcie rzepki może przebiegać z różnym nasileniem i manifestować się objawami o innym natężeniu stąd wyróżniono kilka stopni tej choroby co uwzględnia podział według Singeltona.

Staw kolanowy normalny charakteryzuje się rzepką posadowioną w bloczku kości udowej, jest normalny na zdjęciu rentgenowskim i nie wykazuje patologii podczas wykonywanie swej pracy czyli ruchu.

  1. Stopień pierwszy (staw kolanowy prawie normalny, brak zaburzeń ruchu) opisywany jest jako rzepka posadowiona w bloczku kości udowej, choć przy użyciu niewielkiej siły, przy wyprostowanym stawie możliwe jest jej zwichnięcie. Gdy zaprzestaniemy użycia siły lub w fazie zgięcia rzepka wraca na swoje prawidłowe położenie a kulawizna występuje okazjonalnie.
  2. W stopniu drugim (luźne usytuowanie rzepki, zwichnięcie podczas zginania) rzepka łatwiej zsuwa się z bloczka niż w stopniu pierwszym, szczególnie w zgięciu i skręceniu stawu. Procesowi temu towarzyszy zmienna kulawizna a z czasem uszkodzenie chrząstki stawowej.
  3. Kolejnemu stopniowi (znaczne przesunięcie rzepki) towarzyszy rzepka przesunięta trwale i skręcenie kości piszczelowej. Zwierzę unosi kończynę w czasie poruszania się. W trakcie zginania i prostowania stawu kolanowego obserwuje się natomiast odwodzenie i przywodzenie stawu skokowego.
  4. I wreszcie najbardziej zaawansowany stopień zwichnięcia rzepki (stopień czwarty- przesunięcie rzepki wymagające interwencji chirurgicznej) charakteryzujący się najbardziej nasilonymi zmianami i objawami. Rzepka ulega trwałemu zwichnięciu a kończyna bywa zupełnie nie obarczana lub oba stawy kolanowe ulegają przykurczowi gdy proces jest obustronny.

Wszelkie te stopnie można dokładnie potwierdzić wykonując badanie radiologiczne chorej kończyny lub kończyn.

Zwichnięcie rzepki u psa objawy

Objawy zwichnięcia rzepki: bolesność i niechęć do ruchu
Objawy zwichnięcia rzepki: bolesność i niechęć do ruchu

Objawy jakie możemy zauważyć nie są jednolite i zależą od wielu czynników, z których najważniejsze to:

  • stopień zwichnięcia,
  • kierunek przemieszczenia się rzepki,
  • wiek psa,
  • stopień aktywności,
  • masa ciała zwierzęcia.

Nie bez znaczenia pozostaje także częstotliwość zwichnięć: czy kilka razy w roku czy nawet kilka razy dziennie.

Objawy nie zawsze muszą być ewidentne co zdecydowanie utrudnia postawienie trafnej diagnozy i rozpoczęcie właściwego leczenia.

Psy dobrze umięśnione, bez nadwagi z lżejszą postacią zwichnięcia mogą jedynie wykazywać nieprawidłową postawę ciała oraz odmienny chód, bez ewidentnych objawów chorobowych.

Czasem może nas zaniepokoić „inne niż zwykle” podnoszenie kończyny miednicznej, chwilowe jej podtrzymanie w pozycji zgiętej i opuszczenie.

Typowa kulawizna z manifestowaniem dyskomfortu podczas poruszania się może zdarzać się rzadko i z reguły zanika gdy rzepka wskoczy na swoje fizjologiczne położenie.

Bardzo często choroba rozpoczyna się od nagłej ale krótkotrwałej kulawizny pojawiającej się w czasie wykonywanie ruchu czy zabawy psa, która często bagatelizowana z reguły zanika.

Widzimy więc jak trudno czasem właścicielowi pojawić się w lecznicy w sytuacji gdy jego pies wykazuje tak niespecyficzne i przemijające objawy.

W postaciach bardziej zaawansowanych kulawizna utrzymuje się dłużej i towarzyszą jej inne objawy reakcji zapalnej w postaci:

  • bolesności,
  • podniesionej temperatury tej okolicy,
  • obrzęku tkanek co jest konsekwencją toczącego się procesu zwyrodnienia w stawie kolanowym.

W jeszcze bardziej zaawansowanych stadiach choroby zaobserwujemy:

  • sztywność kończyn,
  • zmienny chód,
  • niechęć do ruchu,
  • koślawość czy szpotawość kończyn,
  • problemy z pokonywaniem przeszkód, wchodzeniem po schodach czy w czasie wykonywania skoków.

Na poniższym filmie możesz zobaczyć jak wygląda zwichnięcie rzepki u chihuahua (stopień 2)

Diagnozowanie

Jak wspominałem objawy chorobowe nie zawsze muszą być ewidentne, silnie zaznaczone a w związku z tym mogą być przeoczone stąd niezwykle ważna jak w każdej chorobie jest wczesna diagnostyka i postępowanie lecznicze.

Rozpoznanie zwichnięcia rzepki powinno być wieloetapowe.

Jak w każdym innym przypadku na pierwszym miejscu jest wywiad lekarski, z którego możemy uzyskać bardzo cenne informacje dotyczące samego psa, jego sposobu poruszani się czy okoliczności zaistnienia problemu.

Następnie przechodzimy do badania klinicznego psa skoncentrowanego na ocenie postawy oraz zachowania w trakcie ruchu i spoczynku, uzupełnionego omacywaniem kończyn miednicznych i oceną miednicy.

Badanie przez omacywanie stawu kolanowego pozwala ocenić zakres pracy stawu, jego obrys, położenie rzepki względem bloczka kości udowej czy ewentualne jej przemieszczenie boczne lub przyśrodkowe.

Dopiero później poddajemy psa farmakologicznemu uspokojeniu czyli sedacji i wykonujemy badania obrazowe potwierdzające lub wykluczające nasze podejrzenia. Niezwykle pomocne okazują się wszelkie techniki radiologiczne ze zdjęciem RTG stawu kolanowego na czele.

Przykładowe zdjęcie rtg obrazujące zwichnięcie rzepki (z lewej strony przed redukcją, z prawej po)

Patellaluxation
Zwichnięcie rzepki rtg | źródło: wikipedia

Pomocne są także nowsze techniki diagnostyczne w postaci tomografii komputerowej czy rezonansu magnetycznego.

Wszystkie one mają za zadanie określić ewentualne przemieszczenie rzepki względem bloczka kości udowej.

Oczywiście czasem wykonanie zdjęcia rentgenowskiego, szczególnie u bardzo młodych zwierząt, może nie dawać podstaw do postawienia pewnej diagnozy, co wynika z trudności w samej interpretacji radiogramów.

Badanie radiologiczne pomoże także wykryć inne zaburzenia dotyczące kośćca co jest niezwykle istotne z punktu diagnostyki różnicowej.

Metodami szczegółowymi obrazowania zmian w tym przypadku pozostają z pewnością tomografia komputerowa czy rezonans magnetyczny ale dostępność i cena badań niejednokrotnie jeszcze są poza zasięgiem wielu opiekunów czworonogów.

Przykładowe wynik rezonansu magnetycznego obrazujący zwichnięcie rzepki

Zwichnięcie rzepki rezonans magnetyczny
Zwichnięcie rzepki rezonans magnetyczny | źródło: wikipedia

Wrodzone zwichnięcie rzepki może nie dawać reakcji bólowych i być diagnozowane niejako przy okazji wizyty z innym problemem w lecznicy czy w trakcie zwyczajnej profilaktyki, szczepień.

W diagnostyce różnicowej musimy zaś uwzględnić:

  • wszelkie zapalenia stawu,
  • złamania,
  • choroby neurologiczne,
  • młodzieńcze zapalenie kości,
  • martwicę głowy kości udowej,
  • dysplazję stawu.

Pamiętajmy że trafna diagnoza, najlepiej w okresie szczenięcym stwarza największe możliwości lecznicze.

Zwichnięcie rzepki u psa leczenie

Nie opracowano dotychczas jednolitego schematu postępowania lecznicze w zależności od stopnia nasilenia objawów chorobowych.

Jeśli nasz pies mimo zwichnięcie rzepki nie wykazuje objawów klinicznych a zwichnięcia zdarzają się sporadycznie (np. zwichnięcie I- go stopnia) możemy pokusić się w pierwszej kolejności o leczenie farmakologiczne.

Terapia zachowawcza koncentrowała się będzie na zwalczaniu objawów chorobowych związanych ze stanem zapalnym i bólem dotyczącym stawu.

Możemy więc zastosować, najlepiej krótkotrwale, leki z grupy niesterydowych przeciwzapalnych, leki sterydowe czy opioidy.

Jako leczenie wspomagające zaś niezwykle pomocna może okazać się fizykoterapia, czy rehabilitacja w wodzie.

Laseroterapię wykorzystać możemy do likwidowania stawu zapalnego dotyczącego tkanek budujących staw i tym samym przeciwdziałaniu procesowi zwyrodnieniowemu.

Wszelkie te działania powinny uśmierzyć ból i stworzyć lepsze warunki do szybkiego powrotu do zdrowia.

Zwichnięcie rzepki u psa: operacja

Zwichniecie rzepki operacja
Zwichnięcie rzepki rezonans magnetyczny

Zasadniczym postępowaniem terapeutycznym w przypadku zwichnięcia rzepki pozostają jednak metody operacyjne.

Wskazania do zabiegu operacyjnego obejmują szczenięta ze zwichnięciem III i IV stopnia.

Leczenie wcześnie podjęte (3 –  4 miesiąc życia) eliminując objawy chorobowe zapobiega przykurczom mięśni jak również zmianom w tkankach miękkich.

Psy ras cięższych o większej masie ciała wcześnie zoperowane nie będą narażone na procesy degeneracyjne dotyczące chrząstki czy bloczka kości udowej.

Postępowanie operacyjne najogólniej mówiąc opiera się na plastyce tkanek miękkich i kostnych.

W przypadkach łagodnie przebiegających (zwichnięcie rzepki I stopnia) możemy poprzestać tylko na plastyce tkanek miękkich, w pozostałych sytuacjach stosujemy kombinację obu metod.

Techniki operacyjne opierają się na:

  • plastyce troczka,
  • plastyce powięzi szerokiej,
  • szwie dorotacyjnym rzepkowym,
  • wycięciu fragmentu torebki stawu i namarszczeniu torebki stawowej,
  • „uwolnieniu” mięśnia czworogłowego.

Techniki operacyjne plastyk kostnych poprzez eliminację nieprawidłowości dotyczących kości niwelują zwichnięcie rzepki.

Polegają one na:

  • pogłębieniu bloczka kości udowej,
  • protezowaniu bloczka,
  • usunięciu rzepki,
  • przemieszczeniu guzowatości kości piszczelowej.
Postępowanie po zabiegu chirurgicznym wymaga ograniczenia ruchu zwierzęcia przez okres 4-6 tygodni.

Niekiedy zakłada się opatrunek na okres kilku dni po zabiegu w celu ograniczenia aktywności ruchowej zwierzęcia.

W przypadku osobników niezwykle aktywnych jedynym rozwiązaniem może okazać się klatka, w której pacjent spędzi czas rekonwalescencji.

Rehabilitacja po operacji
Rehabilitacja po operacji

Po zabiegu operacyjnym tradycyjnie stosujemy osłonowo antybiotyki oraz leczenie przeciwbólowe.

W przypadku zaników mięśniowych i nieobarczania kończyny warto rozważyć możliwość rehabilitacji zwierzęcia.

Jak każdy zabieg operacyjny wszelkie techniki wiążą się z możliwymi powikłaniami o których należy dokładnie pamiętać.

Niepowodzenia w postaci ponownego zwichnięcia rzepki mogą dotyczyć nawet połowy operowanych zwierząt.

Pocieszający jest fakt, że powstające zwichnięcie z reguły nie daje objawów klinicznych i jest zdecydowanie mniejszego stopnia niż przed operacją.

Powikłania mogą wynikać z nadmiernej ruchliwości pacjenta szczególnie w czasie gdy ból zacznie mijać.

Czasem zdarzają się mechaniczne uszkodzenia rany pooperacyjnej, okresowa kulawizna, czy zakażenia.

Rokowania

Rokowanie w przypadkach zwichnięć I, II i III stopnia jest bardzo dobre, z pełnym powrotem do zdrowia.

U zwierząt starszych (powyżej 6 miesiąca) ze stopniem IV zwichnięcia rzepki musimy liczyć się z rokowaniem ostrożnym.

Podsumowanie

Czy można zapobiec zwichnięciom rzepki?
Czy można zapobiec zwichnięciom rzepki?

W przypadku zwichnięcia rzepki u psów widzimy dobitnie, że nie wszystkie problemy ortopedyczne muszą powiązane być z urazem mechanicznym.

Nagłe wystąpienie kulawizny, szczególnie u młodego, rosnącego szczeniaka, nawet z czasem przemijającej powinno w każdym przypadku być wskazaniem do konsultacji lekarskiej.

Nie bójmy się ośmieszenia czy określenia nas „ludźmi nadwrażliwymi” na punkcie swoich pupili, tym bardziej, że wczesne podjęcie ewentualnego leczenia skutkuje bardzo dobrym rokowaniem.

Zwichnięcie rzepki występuje dość często w populacji psów i nie może być wyrzucane na margines czy pomijane.

Lepiej bowiem zawsze zrobić „troszkę za dużo niż za mało” i później nie żałować, a najlepiej cieszyć się przez całe życie najlepszym zdrowiem czego wszystkim Czytelnikom i Waszym podopiecznym życzę.

Masz pytania dotyczące zwichnięcia rzepki u psa? A może Twój zwierzak zmaga się z tym schorzeniem? Opublikuj je teraz pod artykułem, odpowiem najszybciej jak to będzie możliwe.

 

Wykorzystane źródła >>

Avatar of lekarz weterynarii piotr krzysztof smentek

Lekarz weterynarii Piotr Krzysztof Smentek

Absolwent Wydziału Medycyny Weterynaryjnej SGGW. Specjalista chorób psów i kotów. Specjalista administracji i epizootiologii weterynaryjnej. Pracuję od kilkunastu lat w Całodobowej Lecznicy Weterynaryjnej gdzie zajmuję się szeroko pojętą medycyną zwierząt towarzyszących głównie psów, kotów i gryzoni oraz z weterynaryjnej firmie farmaceutycznej w Dziale Rozwoju gdzie odpowiadam za bezpieczeństwo terapii.

Komentarze
Subskrybuj
Powiadom o
guest
61 komentarzy
Zobacz wszystkie komentarze
61
0
Zadaj pytanie do artykułux

Co Piszczy w Sierści Twojego zwierzaka?

Zalecenia lekarzy weterynarii na Twoim mailu

+ ebook "Czy leki ludzkie są bezpieczne dla psa i kota?"

Co Piszczy w Sierści Twojego zwierzaka?

Porady lekarzy weterynarii na Twoim mailu

+ ebook "Czy leki ludzkie są bezpieczne dla psa i kota?"

Zgoda marketingowa: wyrażam zgodę, aby Co w Sierści Piszczy skontaktował się ze mną drogą mailową, korzystając z informacji podanych w tym formularzu dla celów informacyjnych, aktualizacji i marketingu. Jeśli chcesz wycofać Twoją zgodę kliknij link rezygnacji u dołu każdego wysyłanego przez nas maila. Szanujemy Twoją prywatność i dane osobowe. Tutaj znajdziesz naszą politykę prywatności i regulamin newslettera. Przesyłając ten formularz zgadzasz się, że możemy przetwarzać Twoje dane osobowe zgodnie z tymi warunkami. 

WYPEŁNIJ POLA, ABY POBRAĆ MATERIAŁY W PDF 👇

Zgoda marketingowa: wyrażam zgodę, aby Co w Sierści Piszczy skontaktował się ze mną drogą mailową, korzystając z informacji podanych w tym formularzu dla celów informacyjnych, aktualizacji i marketingu. Jeśli chcesz wycofać Twoją zgodę kliknij link rezygnacji u dołu każdego wysyłanego przez nas maila. Szanujemy Twoją prywatność i dane osobowe. Tutaj znajdziesz naszą politykę prywatności i regulamin newslettera. Przesyłając ten formularz zgadzasz się, że możemy przetwarzać Twoje dane osobowe zgodnie z tymi warunkami.