Płochacz niemiecki: charakter i choroby [zalecenia weterynarza]

Płochacz niemiecki (Deutscher Wachtelhund) nazywany także spanielem niemieckim jest rasą stosunkowo młodą, powstałą w XIX wieku w Bawarii niejako w odpowiedzi na potrzeby tamtejszych myśliwych i leśników.

Płochacz niemiecki
Płochacz niemiecki

Za jej twórcę uważany jest niemiecki hodowca Frederick Roberth, który dążył do uzyskania osobników wszechstronnych użytkowo, umiejących polować na typowo leśnych terenach oraz pomagać w różnorodnej pracy leśniczym.

Do krzyżówek użyto przede wszystkim popularnego na początku XVIII wieku, wymarłego dziś Stoeberera, który był psem polującym, aczkolwiek przed laty znajdował się on tylko w rękach klas rządzących. Nie wiadomo dokładnie z połączenia jakich jeszcze ras wywodzi się dzisiejszy spaniel niemiecki, ale prawdopodobnie były to wyżły, spaniele oraz posokowce, których to specyficzne i wysoko cenione cechy, zapewniły wszechstronność, do której dążono.

Drugą osobą, mającą znaczący wpływ na popularyzację i rozwój płochaczy niemieckich miał Rudolf Friess, który wprowadził niepraktykowany już dziś podział rasy na dwie linie uzależnione od umaszczenia oraz mimo ograniczonej puli genetycznej, zadbał o wykluczenie chowu wsobnego w hodowli.

Płochacz niemiecki został oficjalnie uznany w 1903 roku wraz z powstaniem klubu The German Wachtelhund zwanego także Verein fur Deutsche Wachtelhund (VDW). Rasę próbowano popularyzować za granicą m.in. w Stanach Zjednoczonych i Kanadzie, ale niestety nie zyskała ona tam większego uznania. Psy te cieszą się uznaniem w Szwecji, gdzie wykorzystywane są do polowań dziki.

Spaniele niemieckie specjalizują się przede wszystkim w wyszukiwaniu i wypłaszaniu zwierzyny, ale również świetnie aportują i tropią postrzelone sztuki. Nazywane są inaczej German quail dog – czyli psami na przepiórki. Świetnie radzą sobie zarówno na suchym lądzie, jak i w wodzie.

Ze względu na spokojny i łagodny charakter utrzymywane bywają także jako psy towarzyszące, ale z reguły ich życiem jest praca. Rasa jest w Polsce mało rozpowszechniona.

Według klasyfikacji FCI płochacz niemiecki należy do grupy 8.

Płochacz niemiecki charakter

Płochacz niemiecki charakter
Płochacz niemiecki charakter

Płochacze to psy o zrównoważonym temperamencie, spokojnie i przyjacielskie, a jednocześnie wesołe i żywiołowe.

Ich pierwotnym przeznaczeniem były polowania i to w tej aktywności będą czuły się najlepiej. Zacięte i nieustępliwe w trakcie łowów, a zrelaksowane i przesympatyczne w domu, zdają się być idealnymi kompanami nie tylko dla myśliwych, ale i dla osób aktywnych, uprawiających sporty i ich rodzin.

Są pojętne i łatwe w układaniu i szkoleniu, ale potrzebują opiekuna pewnego siebie, cierpliwego i spokojnego, któremu będą mogły zaufać.

Psy te potrzebują dużo ruchu i uwielbiają spędzać czas na powietrzu. Nie lubią za to samotności i pozostawianie ich na dłuższy czas samych prowadzić może do zachowań destrukcyjnych.

Płochacze dobrze sprawdzają się też w roli stróży. Nie są szczekliwe, ale zaalarmują nas, gdy ktoś niepowołany pojawi się na horyzoncie.

Silny instynkt łowiecki sprawia, że chętnie zapolują nawet na drobną zwierzynę w parku, czy na puszczonego luzem po domu chomika. Do dzieci nastawione są przyjaźnie, ale pamiętać należy o nauczeniu naszych pociech, jak powinny się obchodzić z psem.

Płochacz niemiecki opis rasy

Opis rasy
Opis rasy

Waga i wielkość

Płochacz niemiecki to pies średnich rozmiarów o wydłużonej sylwetce i muskularnej budowie. Wysokość w kłębie psa samca wynosi 48-54 cm, a suki 45-52 cm. Masa ciała dorosłego osobnika to ok. 18-25 kg.

Wygląd psa

  • Głowa sucha o płaskiej czaszce ze słabo zaznaczonym stopem.
  • Kufa szeroka, lekko zaokrąglona zakończona ciemną trufla nosa.
  • Nos o rzymskim zarysie.
  • Wargi suche i gładkie.
  • Szczęki mocne, z kompletem zębów ustawionych w zgryzie nożycowym lub cęgowym.
  • Oczy ustawione nieco skośnie, ciemne o inteligentnym wyrazie.
  • Uszy osadzone wysoko, długie, opadające i szerokie.
  • Szyja mocna z umięśnionym karkiem, bez luźnego podgardla.
  • Grzbiet prosty i krótki z wyraźnym mocnym kłębem.
  • Lędźwie muskularne, a zad lekko opadający.
  • Klatka piersiowa owalna i długa.
  • Brzuch umiarkowanie podkasany i obficie porośnięty włosem.
  • Ogon dobrze owłosiony, w spoczynku noszony prosto, a w akcji uniesiony.
  • Kończyny przednie proste i równoległe, o muskularnych łopatkach i silnych nadgarstkach. Kończyny tylne dobrze kątowane z umięśnionymi udami i żylastym podudziem.
  • Łapy zwarte o mocnych opuszkach i twardych pazurach.

Umaszczenie

Okrywa włosowa długa i gładka z falistym włosem okrywowym i gęstym podszerstkiem. Włos na karku, uszach i tylnej stronie kończyn dłuższy i bardziej kręcony, na ogonie tworzy pióropusz. Występują dwa rodzaje umaszczenia:

  • jednolicie brązowe (lub rude) – z białymi znaczeniami na piersi i palcach,
  • dereszowate brązowe (lub rude) – z białym przesianiem i łatami na grzbiecie. Do tego rodzaju zalicza się umaszczenie srokate – biała barwa podstawowa i brązowe łaty.

Akceptowalne podpalanie na kufie, nad oczami i na kończynach.

Płochacz niemiecki pielęgnacja i żywienie

Płochacze niemieckie są mało wymagającą w pielęgnacji rasą. Wystarczy im cotygodniowe wyczesywanie sierści oraz okazjonalna kąpiel psa.

Okresowo sprawdzamy czystość uszu (psy są predysponowane do zapaleń kanału słuchowego, więc zalecana jest profilaktyka z użyciem specjalnych płynów do higieny tego obszaru) i zębów (które najlepiej jest myć przeznaczoną do tego celu pastą) oraz skracamy pazury jeśli zwierzak nie ściera ich sobie sam w trakcie ruchu.

W żywieniu stosujemy karmy przeznaczone dla ras średnich lub możemy przyrządzać psu posiłki sami, pamiętając o zbilansowaniu składników odżywczych. Ilość podawanego pokarmu należy dostosować do aktywności fizycznej naszego czworonoga.

Płochacz niemiecki choroby

Płochacz niemiecki choroby
Płochacz niemiecki choroby

Dysplazja stawów biodrowych

Dysplazja stawów biodrowych jest chorobą poligenetyczną, do której predysponowanych jest wiele ras psów, szczególnie dużych i olbrzymich. Schorzenie to polega na niewłaściwym połączeniu i ukształtowaniu struktur wchodzących w skład stawu biodrowego.

Występowaniu choroby sprzyjają także tzw. czynniki środowiskowe, wśród których wymienia się m.in. nadmierną ilość ruchu serwowaną rosnącym szczeniętom oraz nieprawidłowe żywienie.

Psy rodzą się z prawidłowymi stawami biodrowymi, a rozwój choroby postępuje na skutek braku równowagi pomiędzy wzrostem i rozwojem tkanek twardych i miękkich. Prowadzi to do przewlekłej bolesności, powtarzających się stanów zapalnych i deformacji.

Pierwsze objawy najczęściej zauważalne są przez właścicieli u psów w wieku 6-12 miesięcy. Objawy kliniczne sugerujące możliwość wystąpienia dysplazji to:

Dla wczesnego wykrycia HD wykonuje się profilaktyczne zdjęcie RTG przeprowadzane w sedacji u szczeniąt w wieku ok. 4-6 miesięcy oraz badanie ortopedyczne.

W leczeniu stosuje się metody farmakologiczne, chirurgiczne lub przy niewielkim stopniu zaawansowania u szczeniąt – korygując ich dietę.

Do najczęściej stosowanych zabiegów chirurgicznych należą:

  • resekcja główki kości udowej,
  • pektinektomia,
  • potrójna osteotomia miednicy.

Leczenie farmakologiczne ma na celu zmniejszenie objawów bólowych choroby i jest częstą metodą z wyboru u psów starszych. Dodatkowo wprowadzane są nowe metody związane z wykorzystaniem komórek macierzystych lub autologicznych białek surowicy z krwi pacjenta (IRAP).

Dysplazja stawów łokciowych

Dysplazja stawów łokciowych jest zaburzeniem rozwojowym, polegającym na nieprawidłowym ukształtowaniu powierzchni stawowych stawów łokciowych. Wyróżniono 4 podjednostki tej choroby:

  • nieprzyrośnięty wyrostek łokciowy dodatkowy,
  • fragmentacja przyśrodkowego wyrostka dziobiastego,
  • osteochondroza kłykcia kości ramiennej,
  • niedopasowanie powierzchni stawowych.

Schorzenie objawia się już u szczeniąt w wieku ok. 6 miesięcy kulawizną jednej lub obu kończyn przednich.

Dodatkowo obserwujemy niechęć do zginania łap w łokciu i bolesność stawów przy omacywaniu. Dla potwierdzenia rozpoznania niezbędne jest badanie ortopedyczne oraz zdjęcie RTG w kilku projekcjach. Leczenie uzależnione jest od rodzaju i stopnia zaawansowania dysplazji.

Epilepsja

Padaczka należy do chorób neurologicznych i charakteryzuje się występowaniem różnego rodzaju napadów drgawkowych, związanych z nieprawidłową aktywnością mózgu.

Wyróżniamy padaczkę idiopatyczną (bez znanej przyczyny) lub czynnościową, która towarzyszyć może chorobom ogólnoustrojowym lub zaburzeniom związanym bezpośrednio z centralnym układem nerwowym.

Najczęściej obserwuje się napady drgawek połączone z utratą świadomości przez zwierzę.

Atak padaczkowy poprzedzony może być tzw. aurą, gdy pies wyczuwając zbliżający się atak, szuka kontaktu z właścicielem lub izoluje się. Celem leczenia padaczki jest zmniejszenie częstotliwości występowania ataków do minimum. Ponieważ leki przyjmowane muszą być przez zwierzę przewlekle do końca życia, najistotniejsze jest wykrycie i leczenie choroby podstawowej.

Leki przeciwdrgawkowe podaje się doraźnie w trakcie ataku lub trybie ciągłym, gdy częstotliwość ich jest większa niż raz w miesiącu. Najczęściej stosowanymi substancjami używanymi do leczenia epilepsji są:

Zapalenie ucha zewnętrznego

Płochacze predysponowane są do zapaleń ucha zewnętrznego, ze względu na opadającą małżowinę uszną oraz zamiłowanie do kąpieli.

Otitis externa objawia się świądem oraz zaczerwienieniem i bolesnością kanału słuchowego. Gromadzić się może w nim także różnego rodzaju wydzielina, która zawiera w swoim składzie m.in. bakterie oraz grzyby drożdżowe, które intensywnie namnażają się w środowisku wilgotnym.

Leczenie zapalenia ucha to przede wszystkim leczenie miejscowe z użyciem odpowiednio dobranych kropli lub maści.

Czy warto zdecydować się na płochacza niemieckiego?

Płochacze niemieckie są psami typowo użytkowymi, które oczywiście czas wolny chętnie spędzą w domu z rodziną, ale aktywność i możliwość rozwijania łowieckich pasji i instynktów jest dla nich esencjonalna. Niemniej jednak coraz częściej docenia się je jako psy do towarzystwa, ale nie kanapowce, lecz takie, które wymagają sporo ruchu i uwagi.

Psy te są pojętne, szybko i łatwo się uczą, ale potrzebują doświadczonego i silnego opiekuna, by uznać jego przywództwo. Szkolić i trenować powinno się je od pierwszych miesięcy, a ćwiczenia powinny być zróżnicowane i ciekawe, by pies szybko się nie znudził.

Życie w małym mieszkaniu w centrum dużego miasta raczej nie jest dla nich i choć szybko adaptują się do różnych warunków, zdecydowanie lepiej będą się czuły, mając możliwość swobodnego wybiegu.

Nie powinniśmy zostawiać ich samych na zbyt długi okres czasu, gdyż mocno przywiązują się do właścicieli i są dość wrażliwe. Są idealnymi domownikami, gdyż nie mają tendencji do nadmiernego szczekania, gryzienia czy agresji, a wychowywane wraz z innymi domowymi zwierzakami dogadają się z nimi bez problemu.

W Polsce jest kilka zarejestrowanych w ZKwP hodowli, w których nabyć możemy szczenięta tej rasy, aczkolwiek dostępność miotów bywa różna.

 

Wykorzystane źródła >>

Avatar of lekarz weterynarii małgorzata miłosz
Lekarz weterynarii Małgorzata Miłosz

Absolwentka UWM w Olsztynie z 2012 r. Specjalista weterynaryjnej diagnostyki laboratoryjnej. Doświadczenie internistyczne i chirurgiczne zdobywałam w olsztyńskich i bydgoskich przychodniach dla małych zwierząt. Aktualnie mieszkam i pracuję w Krakowie.

Komentarze
Subskrybuj
Powiadom o
guest
0 komentarzy
Zobacz wszystkie komentarze
0
Zadaj pytanie lekarzowix

Co Piszczy w Sierści Twojego zwierzaka?

Zalecenia lekarzy weterynarii na Twoim mailu

+ ebook "Czy leki ludzkie są bezpieczne dla psa i kota?"

Co Piszczy w Sierści Twojego zwierzaka?

Porady lekarzy weterynarii na Twoim mailu

+ ebook "Czy leki ludzkie są bezpieczne dla psa i kota?"

Zgoda marketingowa: wyrażam zgodę, aby Co w Sierści Piszczy skontaktował się ze mną drogą mailową, korzystając z informacji podanych w tym formularzu dla celów informacyjnych, aktualizacji i marketingu. Jeśli chcesz wycofać Twoją zgodę kliknij link rezygnacji u dołu każdego wysyłanego przez nas maila. Szanujemy Twoją prywatność i dane osobowe. Tutaj znajdziesz naszą politykę prywatności i regulamin newslettera. Przesyłając ten formularz zgadzasz się, że możemy przetwarzać Twoje dane osobowe zgodnie z tymi warunkami. 

WYPEŁNIJ POLA, ABY POBRAĆ MATERIAŁY W PDF 👇

Zgoda marketingowa: wyrażam zgodę, aby Co w Sierści Piszczy skontaktował się ze mną drogą mailową, korzystając z informacji podanych w tym formularzu dla celów informacyjnych, aktualizacji i marketingu. Jeśli chcesz wycofać Twoją zgodę kliknij link rezygnacji u dołu każdego wysyłanego przez nas maila. Szanujemy Twoją prywatność i dane osobowe. Tutaj znajdziesz naszą politykę prywatności i regulamin newslettera. Przesyłając ten formularz zgadzasz się, że możemy przetwarzać Twoje dane osobowe zgodnie z tymi warunkami.