Kot Perski: charakter i choroby [Lek wet Jarosław Sałek]

Kot Perski jest częstym pacjentem w lecznicach weterynaryjnych. Prawdopodobnie jednak wynika to z popularności, a nie chorowitości tej rasy.

Kot perski
Kot perski

Ze względu na ciekawy, puchaty wygląd, koci pasjonaci często decydują się właśnie na persa.

Koty tej rasy dotarły do Europy z Iranu, wcześniej będącego Persją.

W tym artykule znajdziesz informacje na temat charakteru i najważniejszych chorób, do których predysponowane są te zwierzęta.

Niektóre z nich są dziedziczne, dlatego jeśli chcesz zdecydować się na persa, ważne aby w hodowli sprawdzić, czy kociak nie jest nimi obciążony po rodzicach.

Jak wygląda kot perski?

Jak wygląda kot perski?
Jak wygląda kot perski?

Kot perski osiąga masę od 4 do 7 kg.

Zwierzęta tej rasy charakteryzują się bardzo wyraźnymi i okrągłymi oczami, których kolor zależny jest od umaszczenia.

Persy to koty średniej wielkości o masywnej budowie ciała.

  • Uszy małe o zaokrąglonych czubkach.
  • Twarz spłaszczona występuje u podtypu tzw. pake-faced, przez co należą do grupy zwierząt brachycefalicznych.
  • Natomiast tradycyjny kot perski posiada umiarkowanie spłaszczoną trzewioczaszkę.
  • Łapy duże, zaokrąglone, z kępkami włosów między palcami.
  • Ogon krótki i niesiony nisko.
  • Dużą popularność koty zawdzięczają swojej okrywie włosowej.
  • Szata obfita, nastroszona, ale o delikatnym włosie okrywowym, który przykrywa gęsty i miękki podszerstek.
  • Dobrze widoczna kryza oraz żabot.
  • Ogon obficie owłosiony.

Okrywa włosowa nie powinna być wełnista.

Wyróżniamy różny typ umaszczenia:

  • srebrne dymne,
  • złote,
  • szynszylowe (oczy szmaragdowe lub niebieskozielone),
  • białe z oczami o różnych kolorach.

W Europie osobniki srebrne dymne z oczami miedzianymi określane są jako Pewter.

Kot perski charakter

Opisywane są jako delikatne i łagodne koty, spokojne i uczuciowe.

Kot perski odzywa się niezbyt głośno, adaptuje się łatwo do otoczenia.

Bardzo lubi się bawić, lecz nie jest fanem skakania i wspinania.

Pielęgnacja kota perskiego

Jak często kąpać persa?
Jak często kąpać persa?

Wysokie wymagania pielęgnacyjne, opierają się na 1-2 krotnym czesaniu w ciągu dnia, co zapobiega tworzeniu się kołtunów.

Czesanie kota perskiego powinno trwać około 15 minut.

Regularne kąpiele, około 1 raz w miesiącu pomagają w utrzymaniu okrywy włosowej w doskonałym stanie.

Ze względu na płytkie osadzenie oczu, często występuje niedrożność kanalików nosowo-łzowych przez co konieczna jest codzienna toaleta przyśrodkowego kącika oczu oraz fałdów poniżej.

Kot perski oczy
Kot perski: toaleta oczu

Takie czynności zapobiegają odbarwieniu włosa oraz stanom zapalnym skóry.

Kot perski bardzo intensywnie linieje, szczególnie sezonowo.

Persy mają też bardzo dużą tendencję do otyłości, dlatego należy zapewnić im ruch oraz kontrolować dzienną dawkę pokarmową.

Ze względu na bogate owłosienie, konieczne u Persów jest stosowanie preparatów odkłaczających, które mogą być w postaci pasty Bezo-Pet, czy Malt, lub w postaci suchej karmy Fibre.

Kot perski choroby

Na co chorują persy?
Na co chorują persy?

Policystowatość nerek

Persy są narażone na PKD, czyli policystowatość nerek, określana także torbielowatością nerek.

Policystowatość nerek u kota perskiego to choroba uwarunkowana genetycznie.

Rozrost komórek w wyniku stymulacji przez różne substancje prowadzi do powstawania torbieli śródmiąższowo.

Najczęściej torbiele powstają w obu nerkach.

Początkowo nie obserwuje się żadnych objawów.

Pierwsze symptomy występują między 3-10 rokiem życia, a najczęściej około 7 roku życia kociaka. Wtedy to właśnie możemy obserwować cewkowo-śródmiąższowe zapalenie nerek.

Najczęściej trwa to do momentu, kiedy rozwinie się niewydolność nerek.

Niekiedy duże torbiele wykrywane są przypadkowo podczas omacywania jamy brzusznej, a potwierdzane są na podstawie badania USG.

Torbielowatości nerek nie leczy się.

W przypadku rozwoju niewydolności nerek prowadzi się płynoterapię oraz terapię wspomagającą.

Przetrwały przewód Botala

Wiele rzadszą chorobą serca jest przetrwały przewód Botala.

Przewód ten jest połączeniem między aortą, a tętnicą płucną, który w ciągu 1-2 dni po porodzie powinien ulec zamknięciu.

W rezultacie przetrwałego przewodu dochodzi do przeciążenia serca lewego, zastoju płucnego, niedotlenienia i czerwienicy.

Objawy kliniczne mogą być niewidoczne go momentu powstania zmian w sercu z powodu jego przeciążenia, lecz objawem typowym dla przetrwałego przewodu Botala jest tzw. szmer maszynowy występujący podczas skurczu i rozkurczu serca.

Jedynym leczeniem jest chirurgiczne zamknięcie przetrwałego naczynia.

Po zabiegu koty perskie żyją normalnie i rokowanie jest bardzo dobre.

Kardiomiopatia przerostowa u persów

Rasa Pers jest genetycznie obciążona chorobą serca – kardiomiopatią przerostową.

Charakteryzuje się pogrubieniem ściany mięśnia sercowego, które zawsze prowadzi do dysfunkcji rozkurczowej poprzez zwiększenie jego sztywności i utrudnienie rozkurczu.

Dodatkowo wynika ze zwłóknienia włókien mięśniowych.

Patologia ta prowadzi do zastoju krwi w krążeniu płucnym i obrzęku płuc.

Choroba obejmuje zarówno koty kilkumiesięczne, jak i koty wiekowe.

Kot perski cierpiący na łagodną postać może przez wiele lat nie wykazywać objawów.

Natomiast postać objawowa charakteryzuje się oznakami niewydolności oddechowej o różnym nasileniu lub ostrej choroby zakrzepowo-zatorowej.

U kotów perskich cierpiących na kardiomiopatię przerostową obserwuje się:

Często stwierdza się osłuchowo szmery sercowe, związane z niedomykalnością zastawki dwudzielnej lub rytm cwałowy S4.

Rozpoznanie stawia się na podstawie zdjęcia RTG na którym widoczne jest powiększenie lewego przedsionka oraz rozrost lewej komory, a także na podstawie badania echokardiograficznego serca, pozwalającego na pomiar grubości ściany narządu.

Leczenie opiera się na ułatwieniu napełnienia się komór, zmniejszenie zastoju krwi, minimalizacja arytmii oraz niedokrwienia.

Rokowanie jest zależne od podatności pacjenta na leczenie, ale takie przypadki rokuje się ostrożnie do złego.

Zespolenie wrotno oboczne u persa

Wiele schorzeń występujących u wszystkich kotów dotyczy wątroby.

U kota perskiego zaobserwowano częstsze występowanie, w porównaniu do kotów innych ras, wrodzonej patologii jaką jest zespolenie wrotno-oboczne.

Zespolenie wrotno-oboczne polega na wytworzeniu patologicznego naczynia, łączącego pozawątrobowo unaczynienie wrotno układowe z żyłą główną tylną.

W wyniku obecności takiego połączenia wątroba jest nieprawidłowo ukrwiona oraz odżywiana, przez co ulega nieprawidłowemu rozwojowi i jest o wiele mniejsza.

W wyniku zaburzenia rozwoju wątroby obserwuje się objawy kliniczne charakterystyczne dla encefalopatii wątrobowej:

Najczęściej osobniki takie, zanim rozwiną się objawy neurologiczne, są mniejsze, wolniej się rozwijają i wyraźnie odstają od stada.

W celu rozpoznania obecności zespolenia wrotno-obocznego u kota perskiego wykorzystuje się badanie USG z Dopplerem, a także wykonuje się oznaczenie kwasów żółciowych lub oznaczenie stężenia amoniaku w surowicy krwi.

W przypadku słabo nasilonych objawów początkowo wystarczy utrzymać odpowiednią dietę niskobiałkową, która zmniejszy objawy encefalopatii wątrobowej.

Stosuje się również laktulozę, która zakwasza środowisko jelit i zmniejsza florę bakteryjną.

Obecnie większość zespoleń leczy się operacyjnie.

Zabieg polega na chirurgicznym stopniowym zamykaniu światła naczynia.

Choroby oczu persów

Skłonność do chorób oczu jest rzeczą powszechną.

U persów występuje tendencja do występowania trudno gojących się wrzodów rogówki.

Wrzód ten obejmuje tylko powierzchniową warstwę nabłonka rogówkowego, i jeśli nie jest niepowikłany, nie sięga głębiej do zrębu.

W czasie leczenia, które przeciętnie trwa 5 tygodni, u pacjentów stwierdzono również skłonność do rozwoju martwaka rogówki.

W terapii stosuje się leki przeciwzapalne oraz antybiotyki w postaci kropli.

Innowacyjną oraz bardzo skuteczną metodą leczenia jest stosowanie osocza bogatopłytkowego podawanego na wrzód rogówki.

Wspomniany wcześniej martwak rogówki, pojawia się jako miejscowe, bursztynowe zabarwienie zrębu rogówki.

Zmiana ta staje się z czasem wyraźniejsza i bardziej wyniosła ponad powierzchnię rogówki.

Do jego występowania predysponuje brachycefaliczny układ twarzoczaszki persów.

Zmiana zlokalizowana jest centralnie, może ulec oddzieleniu, a powstały wrzód leczy się nawet 2-6 miesięcy, lub można go usunąć chirurgicznie.

Pilobezoary u kota perskiego

Ze względu na gęstość i długość okrywy włosowej istnieje duże ryzyko wystąpienia niedrożności spowodowanej pilobezoarami. Są to kule włosowe, które tworzą się w przewodzie pokarmowym.

Podczas wykonywania codziennej toalety koty połykają włosy, które powinny zostać wydalone przez wymioty lub z kałem.

Nadmierna ilość połykanych włosów ulega zlepieniu tworząc masy zalegające.

Prowadzą one do niedrożności, która objawia się:

U persów taką niedrożność czasem często można wyczuć omacując jamę brzuszną.

Rozpoznawania dokonuje się na podstawie USG oraz RTG najlepiej z kontrastem.

Niestety często kule włosowe muszą zostać usunięte poprzez wykonanie zabiegu chirurgicznego.

W celu zapobiegania tworzenia się kul, powinno się profilaktycznie podawać pasty odkłaczające, które ułatwiają wydalenie zalegających włosów.

Więcej na temat kul włosowych możesz przeczytać w artykule: „Bezoary u kota”

Dziedziczna głuchota

Dziedziczna głuchota u kota perskiego związana jest z dominującym genem warunkującym białe umaszczenie kota (W).

Aby potwierdzić głuchotę wykonuje się badanie BAER.

Odchylenie w obrębie rasy

U kotów rasy perskiej mniejszym procencie występuje grupa krwi B.

Istnieje geograficzne zróżnicowanie występowania grupy krwi u kotów perskich, jednak cecha ta jest na tyle rozpowszechniona, że zawsze wskazane jest oznaczenie grupy krwi przed kojarzeniem osobników w pary lub przetaczaniem krwi.

W związku z występowaniem grupy krwi B, istnieje ryzyko wystąpienia izoerytrolizy erytrocytów noworodków.

U wszystkich kotów perskich z grupą krwi B oraz kotek rodzących po raz pierwszy, występują w krążeniu przeciwciała anty-A.

Skrzyżowanie kocicy z grupą krwi B z kocurem z grupą krwi A, może skutkować lizą erytrocytów (konflikt serologiczny) u potomstwa o grupie krwi A.

U takich osobników występuje hemoglobinuria oraz żółtaczka, jednakże objawy nie zawsze rozwijają się u wszystkich osobników.

FIP u persa

Dodatkowo koty perskie są podatne na zakażenie wirusem zakaźnego zapalenia otrzewnej (FIP).

Analizy rodowodów wykazały wysoką odziedziczalność skłonności rozwoju klinicznej formy FIP w wybranych hodowlach. Jednocześnie stwierdzono prawdopodobnie wielogenowy mechanizm powstawania takiej podatności.

Nie było natomiast korelacji między zgonami spowodowanymi FIP a stopniem spokrewnienia kotów.

Dla kogo kot perski będzie idealną rasą?

Czy warto zdecydować się na kota perskiego?
Czy warto zdecydować się na kota perskiego?

Swoim usposobieniem koty nie są dużym wyzwaniem dla hodowcy.

Kot perski idealnie nadaje się dla dzieci, a duża tolerancja wobec innych zwierząt pozwala na trzymanie go w większym stadzie różnych gatunków zwierząt.

Doskonale się czuje w domu, bez konieczności wychodzenia z niego, dlatego idealnie nadaje się do mieszkań w bloku.

Jednakże warto pamiętać, że posiadanie persa związane jest z odpowiedzialnością i regularną pielęgnacją, dlatego ważne jest aby właściciel był w stanie poświęcić mu codziennie część swojego wolnego czasu.

Jeśli chcesz dowiedzieć się więcej an temat chorób i profilaktyki u kotów perskich, daj znać w komentarzu pod artykułem. Odpowiem na pytania tak szybko jak to możliwe.

 

Wykorzystane źródła >>

Lek. wet. Jarosław Sałek

Lekarz weterynarii Jarosław Sałek

Lek.wet. Jarosław Sałek- absolwent Wydziału Medycyny Weterynaryjnej UWM w Olsztynie. Już w trakcie studiów zdobywał doświadczenie w Olsztyńskich przychodniach weterynaryjnych. Obecnie pracuje w podwarszawskich przychodniach i klinikach weterynaryjnych. Jego główne zainteresowania to chirurgia małych zwierząt oraz ultrasonografia. Prywatnie właściciel parki kolorowych Amadyn Wspaniałych.

Komentarze
Subskrybuj
Powiadom o
guest
25 komentarzy
Zobacz wszystkie komentarze

Co Piszczy w Sierści Twojego zwierzaka?

Zalecenia lekarzy weterynarii na Twoim mailu

+ ebook "Czy leki ludzkie są bezpieczne dla psa i kota?"

Co Piszczy w Sierści Twojego zwierzaka?

Porady lekarzy weterynarii na Twoim mailu

+ ebook "Czy leki ludzkie są bezpieczne dla psa i kota?"

Zgoda marketingowa: wyrażam zgodę, aby Co w Sierści Piszczy skontaktował się ze mną drogą mailową, korzystając z informacji podanych w tym formularzu dla celów informacyjnych, aktualizacji i marketingu. Jeśli chcesz wycofać Twoją zgodę kliknij link rezygnacji u dołu każdego wysyłanego przez nas maila. Szanujemy Twoją prywatność i dane osobowe. Tutaj znajdziesz naszą politykę prywatności i regulamin newslettera. Przesyłając ten formularz zgadzasz się, że możemy przetwarzać Twoje dane osobowe zgodnie z tymi warunkami. 

WYPEŁNIJ POLA, ABY POBRAĆ MATERIAŁY W PDF 👇

Zgoda marketingowa: wyrażam zgodę, aby Co w Sierści Piszczy skontaktował się ze mną drogą mailową, korzystając z informacji podanych w tym formularzu dla celów informacyjnych, aktualizacji i marketingu. Jeśli chcesz wycofać Twoją zgodę kliknij link rezygnacji u dołu każdego wysyłanego przez nas maila. Szanujemy Twoją prywatność i dane osobowe. Tutaj znajdziesz naszą politykę prywatności i regulamin newslettera. Przesyłając ten formularz zgadzasz się, że możemy przetwarzać Twoje dane osobowe zgodnie z tymi warunkami.