Ropomacicze u suki i kotki: objawy, leczenie [lek wet Piotr Smentek]

Ropomacicze - objawy i leczenie
Ropomacicze – objawy i leczenie

Człowiek, będąc właścicielem zwierzęcia, ponosi pełną odpowiedzialność za jego utrzymanie, żywienie, kondycję i co istotne – zapewnienie wszelkich potrzeb behawioralnych, wynikających choćby z etogramu danego gatunku.

Wielu, szczerze zatroskanych posiadaczy psa czy kota, żyje w błędnym przekonaniu i powiela zasłyszane gdzieś fałszywe opinie, według których ich pupil powinien, lub nie powinien czegoś posiadać.

Sporo takich mitów narosło właśnie wokół posiadania przez sukę czy kotkę, chociaż raz w życiu potomstwa oraz na temat sterylizacji samic i negatywnych konsekwencji z niej wynikających.

Tymczasem często zapominamy, iż usunięcie pewnych narządów, które nie są niezbędne do życia, może mieć znaczenie profilaktyczne w poważnych i często występujących chorobach.

Doskonałym tego przykładem jest ropomacicze, czyli choroba występująca u niewysterylizowanych z różnych względów suk.

Myślę, że naprawdę warto dowiedzieć się o niej więcej, tym bardziej, że występuje często, a konsekwencje jakie może nieść ropomacicze w przypadku braku leczenia, mogą być bardzo poważne, niestety z zejściem śmiertelnym na czele.

Z tego artykułu dowiesz się jakie są objawy ropomacicza u suki i kotki, jak można rozpoznać ropomacicze, jak wygląda leczenie ropomacicza i jak zapobiec wystąpieniu schorzenia.

Co to jest ropomacicze?

Co to jest ropomacicze
Co to jest ropomacicze?

Ropomacicze (łac. pyometra) jest często występującym schorzeniem, jak sama nazwa wskazuje, macicy, a więc fragmentu układu rozrodczego żeńskiego i dotyczy niesterylizawanych suk i kotek.

Dokładna nazwa medyczna tego schorzenia to zespól EPC, czyli endometritis – pyometra – complex. Ropomacicze jest chorobą znaną od wielu już lat, powszechnie występującą, diagnozowaną na całym świecie i przez wielu specjalistów określana mianem „choroby cywilizacyjnej”.

Co istotne zwiększenie liczby przypadków ropomacicza zanotowano w krajach, gdzie rutynowo stosuje się hormonalne środki antykoncepcyjne w celu zapobiegania szeroko pojętemu rozrodowi zwierząt.

Zdecydowana większość właścicieli samic nie godzi się bowiem na posiadanie przez nie w każdej cieczce potomstwa, co niewątpliwie wiąże się z licznymi niedogodnościami.

Jednocześnie nie decydując się na radykalne rozwiązanie problemu płodności i sterylizację, wybiera hormonalne środki antykoncepcyjne, które nieumiejętnie zaordynowane mogą być powodem ropomacicza. Ropomacicze to, jak sama nazwa mówi, schorzenie związane z infekcją bakteryjną macicy, w konsekwencji której dochodzi do nagromadzenia się znacznej ilości ropnej wydzieliny.

Procesowi ropomacicza towarzyszą objawy nie tylko dotyczące układu rozrodczego, ale przede wszystkim symptomy ogólne, które mogą stanowić zagrożenie życia samicy i wymagają natychmiastowego działania lekarskiego.

Niejednokrotnie sam przebieg ropomacicza może stwarzać trudności diagnostyczne i skutkować złym rozpoznaniem, a idąc dalej niewłaściwym leczeniem i niejednokrotnie decyzją o eutanazji zwierzęcia.

Stąd niezwykle istotne jest, aby wiedzieć nieco na temat ropomacicza, jego objawów i leczenia. I właśnie na tym skupię się w poniższym artykule.

Które zwierzęta są narażone na ropomacicze?

Które zwierzęta są najbardziej narażone?
Które zwierzęta są najbardziej narażone?

Ropomacicze jest bardzo ważną chorobą w krajach, gdzie zabiegi sterylizacji nie są powszechnie akceptowalne i przez to wykonywane. Ropomacicze występuje praktycznie na całym świecie i nie ogranicza się wyłącznie do krajów słabiej rozwiniętych, biednych.

Stanowi także duży problem wśród bogatych, dostatnich populacji Europy Zachodniej czy Północnej.

Dane ze Szwecji, gdzie sterylizowanych jest około 10% suk mówią o diagnozowaniu ropomacicza u co najmniej 20% suk w wieku powyżej 10 roku życia. Ropomacicze dotyczy więc suk niewysterylizowanych, bez względu na szerokość geograficzną, strefę klimatyczną czy stopień rozwinięcia ekonomicznego kraju.

Drugą ważną informacją jest fakt, że sterylizacja w tym przypadku pełni rolę profilaktyczną, bo skoro jakiś narząd zostaje usunięty i go nie ma, nie może zachorować.

U pewnych ras, jak się przypuszcza, odsetek zachorowań może być większy i sięgać nawet 50% suk, a dodatkowo występować w dużo młodszym wieku (np. bernardyny, nowofundlandy).

Co istotne – zagrożenie zespołem EPC bez wątpienia rośnie wraz z wiekiem samicy i istotnie zwiększa się u suk i kotek starszych powyżej 6-7 roku życia.

Na ropomacicze chorują więc głównie samice w sile wieku i starsze (6-8 lat), ale także zdarzają się przypadki ropomacicza u suk bardzo młodych lub u pacjentek geriatrycznych.

Notowane były nawet przypadki zachorowania na ropomacicze w wieku 4 miesięcy, co prawdopodobnie wynikało z rodzinnych predyspozycji i uwarunkowań genetycznych rasy psa czy rasy kota i linii hodowlanej. Pewne natomiast jest, że między 5 a 6 cieczką, co potwierdzają badania naukowe, zwiększa się koncentracja endogennego progesteronu.

Hormon ten może prowadzić do zaburzeń funkcjonowania błony śluzowej macicy poprzez rozrost gruczołów i zwiększone ich wydzielanie, co tym samym zwiększa ryzyko wystąpienia ropomacicza.

Czynnikiem ryzyka, obok stosowania hormonów, szczególnie tych zawierających w swym składzie estrogeny (w sytuacji antykoncepcji po niechcianym pokryciu) lub progestageny (hormony używane do długotrwałej blokady cyklu płciowego), jest również brak ciąży. Warto tutaj zaznaczyć, że ropomacicze może wystąpić także u suk, które kiedyś rodziły, a więc przebyta ciąża i urodzenie potomstwa nie chroni przed ropomaciczem.

Przyczyny powstawania ropomacicza

Etiologia ropomacicza jest wieloczynnikowa i składają się na nią zaburzenia hormonalne, właściwości samych zakażających drobnoustrojów, zdolność układu odpornościowego suki do eliminacji infekcji, jak również wrażliwość osobnicza organizmu na substancje, mediatory produkowane podczas trwania ropomacicza.

Na początku musimy jednak zaznaczyć i wyjaśnić, że największe zagrożenie chorobą pojawia się w czasie diestrus – cyklu jajnikowego, a więc najczęściej między 50 a 80 dniem po zakończeniu cieczki.

Termin ten jest bardzo ważny, gdyż może pomóc właścicielowi suki zwrócić uwagę na pewne symptomy i ułatwić rozpoznanie, oraz ewentualne leczenie.

W tej chorobie bowiem powinna obowiązywać zasada, że im szybciej postawimy rozpoznanie tym lepiej.

Każdy cykl jajnikowy suki składa się z kilku następujących po sobie faz związanych z rozwojem pęcherzyków jajnikowych, owulacją, tworzeniem ciałek żółtych i odbywa się pod wpływem zmian hormonalnych.

W najbardziej interesującej nas fazie cyklu – diestrus dominującym hormonem jest progesteron produkowany przez ciałko żółte powstałe na skutek odbytej owulacji.

Pod koniec samej cieczki/rui następuje najczęściej zakażenie macicy, które odbywa się z reguły drogą wstępującą przez pochwę, rzadziej hematogenie, a więc przez naczynia krwionośne.

Procesowi temu w wyraźny sposób sprzyja sytuacja nadmiernej wydzielniczości gruczołów błony śluzowej macicy i w konsekwencji cystowatego ich rozrostu, co fachowo określane jest terminem hyperplasia glandularis cystica endometrii.

W tym czasie z reguły nie zauważymy niczego niepokojącego u naszej suki z powodu braku jakichkolwiek objawów chorobowych. Dzieje się tak dlatego, że proces ropomacicza toczy się wewnątrz organizmu i jest niezauważalny przez właściciela.

Wydzielina jednak ulega nadważeniu florą bakteryjną normalnie bytującą w układzie rozrodczym suki, a więc głównie:

  • E. coli,
  • Proteus sp.,
  • Klepsiella sp.,
  • Streptococcus beta – hemoliticus.

Zakażeniu wybitnie sprzyjają wszelkie zaburzenia hormonalne.

W ich wyniku dochodzi do długiego oddziaływania estrogenów na błonę śluzową macicy, a więc przedłużona cieczka, torbiele jajnikowe czy niektóre nowotwory jajnika produkujące wyżej wymienione hormony, jak również stosowanie estrogenów po niechcianym pokryciu w celu zapobiegnięcia ciąży.

Estrogeny, o czym musimy pamiętać, powodują bowiem przedłużenie otwarcia szyjki macicy co czyni ten narząd bardziej podatnym na zakażenie drogą wstępującą.

Rozwój infekcji jest dodatkowo wspomagany działaniem innego hormonu – progesteronu, którego działanie manifestuje się:

  • wzmożeniem sekrecji gruczołów błony śluzowej macicy,
  • obniżeniem odporności miejscowej,
  • zmniejszeniem motoryki macicy,
  • postępującym zamknięciem szyjki macicy.

Bardzo podobne efekty dają progestageny podane w celu przerwania cieczki – stąd gorąco przestrzegam podawaniem hormonów w okresie proestrus (cieczki). Takie bowiem działanie z dużym prawdopodobieństwem zakończy się niestety późniejszym ropomaciczem.

Mamy więc sytuacje, gdy dochodzi do nagromadzenia się ropnej wydzieliny, która z powodu zamkniętej szyjki macicy nie wydostaje się na zewnątrz przez szparę sromową, a wchłanianie do krwi toksyny powodują postępujące uszkodzenie narządów wewnętrznych (nerek, wątroby, szpiku kostnego).

Mówimy wówczas o tak zwanej zamkniętej formie ropomacicza.

Gdy poziom progesteronu spada, szyjka macicy się otwiera i ropna wydzielina może wypływać na zewnątrz ciała suki, co określane jest jako otwarta forma ropomacicza.

Istnieją również niezbyt częste przypadki, kiedy ropna wydzielina może przedostawać się przez jajowody do jamy brzusznej lub występować samoistne pęknięcie ściany macicy.

Nie trzeba nikogo przekonywać jak poważne niesie to konsekwencje w postaci zapalania otrzewnej i że może zakończyć się śmiercią zwierzęcia.

Obserwujemy:

Widzimy więc, jak niewinnie zaczynające się ropomacicze przeradza się w bardzo poważne schorzenia, które bez drastycznej interwencji lekarskiej prędzej czy później kończą się śmiercią zwierzęcia.

Schemat przedstawiający zdrową macicę (po lewej) i chorą- ropomacicze (po prawej).

Zdrowa macica i ropomacicze
Zdrowa macica i ropomacicze

Objawy ropomacicza

Ropomacicze przebiegające z zamkniętą szyjką macicy, nie daje od razu typowych objawów klinicznych, które narastają stopniowo w miarę rozwoju toksemii. Objawy ropomacicza pojawiają się one zatem zazwyczaj 4 – 10 tygodni po cieczce.

Pierwsze objawy ropomacicza to między innymi:

Niekiedy w przebiegu ropomacicza może pojawić się niedowład kończyn miednicznych.

Widzimy więc, że objawy ropomacicza mogą być bardzo mylące i trudno na ich podstawie postawić prawidłowe rozpoznanie i wdrożyć leczenie ropomacicza.

Czasem temperatura ciała ulega podwyższeniu, ale w wielu przypadkach może utrzymywać się w normie lub nawet być obniżona.

Występować mogą też takie objawy ropomacicza jak:

  • bolesność jamy brzusznej,
  • niewłaściwe zabarwienie błon śluzowych,
  • przyspieszony oddech,
  • podwyższone tętno.

Możemy odnieść słuszne wrażenie, że brzuch naszej suki ulega powieszeniu.

Postępująca toksemia prowadzić może do zejścia śmiertelnego w konsekwencji wstrząsu toksycznego objawiającego się zawsze ciężkim stanem ogólnym.

I wszystko to dzieje się przy braku wypływu z dróg rodnych, co dodatkowo utrudnia diagnozę.

O wiele łatwiej jest w przypadku otwartej szyjki macicy, gdyż wówczas możemy zaobserwować takie objawy ropomacicza jak obecność ropnego wypływu z dróg rodnych.

Wydzielina ta jest z reguły cuchnąca, powoduje zainteresowanie zwierzęcia, które będzie ją wylizywało, co przy niezbyt dużej ilości, może dłużej pozostać niezauważone przez właściciela.

Niemniej jednak sytuacja, gdy ropa wylewa się na zewnątrz, bez wątpienia jest korzystniejsza dla suki, bowiem powoduje swego rodzaju „oczyszczanie się z toksyn”.

Dodatkowo takie objawy ropomacicza ułatwiają postawienie podejrzenia choroby i trafne jej rozpoznanie.

Ropomacicze rozpoznanie

Z uwagi na bardzo poważne konsekwencje ropomacicza, najlepiej gdyby zostało ono jak najszybciej rozpoznane.

Musimy bowiem pamiętać o niezbyt specyficznych objawach jakie mogą towarzyszyć chorobie i które nastręczają czasem niemało trudności właścicielowi suki oraz rozpoznającemu lekarzowi.

Od czego więc zacząć?

Banalne jest stwierdzenie, że rozpoznanie ropomacicza nie jest łatwe kiedy nie występuje wyciek ropny z pochwy.

Przy zamkniętej szyjce właściciel zwierzęcia długo nie zauważa ropomacicza i pojawia się w gabinecie weterynaryjnym dopiero wtedy, gdy niespecyficzne objawy ropomacicza są już nasilone.

Zawsze powinniśmy rozpocząć diagnozowanie ropomacicza, tak jak każdej innej choroby od dokładnego wywiadu, wysłuchania co ma nam do powiedzenia zatroskany właściciel.

W przypadku ropomacicza możemy usłyszeć o wielomoczu i wzmożonym pragnieniu, wymiotach, apatii, powiększonym brzuchu, braku apetytu czy wypływie z dróg rodnych. Jeśli te objawy ropomacicza dotyczą suki w średnim wieku lub starszej, u której stosowano środki hormonalne w celu przesunięcia cieczki lub zapobieganiu ciąży, a objawy wystąpiły około 80 dnia po zakończeniu cieczki, prawdopodobieństwo ropomacicza jest duże.

W badaniu klinicznym możemy stwierdzić powiększenie macicy, z którą należy obchodzić się bardzo delikatnie, aby nie doprowadzić do jej pęknięcia.

Zawsze powinniśmy wykonać podstawowe badanie krwi, oznaczając morfologię i biochemię. Badania laboratoryjne wykazać mogą:

  • znaczne zwiększenie liczby leukocytów,
  • podwyższenie OB,
  • nieznaczną niedokrwistość czy trombocytopenię (spadek liczby płytek krwi),
  • podwyższenie aktywności enzymów wątrobowych,
  • podwyższenie zawartości mocznika i kreatyniny świadczące o uszkodzeniu nerek.

Warto wykonać badanie ultrasonograficzne, które w tym przypadku jest badaniem niezwykle istotnym i według mnie podstawowym, gdyż doskonale potwierdza rozpoznanie i uwidacznia powiększoną macicę wypełnioną płynem.

Przykładowy obraz USG przedstawiający ropomacicze.

Można wykonać także badanie cytologiczne wymazów z pochwy, RTG czy waginoskopię, ale techniki te są rzadziej rutynowo stosowane w praktyce.

Nie zawsze powiększenie macicy oznacza nagromadzenie tam ropy, o czym musimy pamiętać. Istnieją bowiem sytuacje, gdy macica ulega powiększeniu, jak choćby ciąża, które oczywiście patologią nie są. Należy pamiętać, że guzy w macicy też mogą powodować jej powiększenie.

Poliurię i polidypsję z kolei mogą powodować inne choroby ogólnoustrojowe, takie jak:

  • nadczynność kory nadnerczy,
  • zaburzenia funkcji nerek,
  • zaburzenia funkcji wątroby,
  • cukrzyca.

Wycieki z dróg rodnych mogą wskazywać na zapalanie pochwy czy guzy macicy i pochwy.

Ropomacicze u suki leczenie

Ropomacicze leczenie
Ropomacicze leczenie

Każdy właściciel psa chorego na ropomacicze powinien wiedzieć, że główną metodą leczenia jest zabieg operacyjny polegający na usunięciu macicy.

Przed samym zabiegiem należy oczywiście ocenić stan ogólny pacjenta i wykonać badania laboratoryjne, gdyż nie każdy pacjent kwalifikuje się do znieczulenia ogólnego.

Robimy więc wszystko, co możliwe, aby zminimalizować ryzyko związane z narkozą i zapewnić w miarę bezpieczne leczenie dla organizmu.

W sytuacji złych wyników wskazujących na toksemię lub niewydolne narządy, należy w pierwszej kolejności poprawić farmakologicznie stan pacjenta poprzez:

Przy zamkniętej szyjce macicy powinniśmy też dążyć do jej farmakologicznego otwarcia.

Pobudzamy również filtrację nerkową podając leki dożylnie oraz środki moczopędne. Dopiero tak przygotowanego pacjenta poddajemy leczeniu zasadniczemu polegającemu na owariohisterektomii, czyli usunięciu wypełnionej ropą macicy.

Chirurgiczne leczenie ropomacicza ma te zalety, że szybko likwiduje problem, znosi objawy, ale jednocześnie powoduje utratę płodności, co może być niekorzystne w przypadku suk hodowlanych.

W przypadkach dużej wartości hodowlanej suki, jej młodego wieku (z reguły do 7 roku życia) można pokusić się o zachowawcze leczenie farmakologiczne polegające w dużym skrócie na podawaniu leków powodujących opróżnienie macicy oraz zapewniających regenerację błony śluzowej.

Farmakologiczne leczenie ropomacicza polega na podawaniu prostaglandyny (preparat Dinolitic) oraz aglepristonu (preparat Alizin) w celu otwarcia szyjki macicy oraz opróżnienia zawartości macicy.

Podajemy ogólnie antybiotyki o szerokim spektrum działania, takie jak:

  • cefaleksyna,
  • amoksycylina z kwasem klawulanowym,
  • sulfonamidy potencjalizowane trimetoprimem.

Regeneracje błony śluzowej macicy możemy uzyskać stosując wlewy witaminy A czy 1-2% Vagothylu.

Wszelkie te zabiegi powinny zmierzać do zaleczenia ropomacicza na tyle, aby móc hodowlaną sukę pokryć w pierwszej cieczce po leczeniu, a następnie poddać zabiegowi sterylizacji.

Farmakologiczne leczenie ropomacicza zawsze prowadzi do nawrotów choroby i nie może zapewnić trwałego wyleczenia.

Rokowanie w przypadku zabiegu operacyjnego jest dobre, a ewentualne powikłania choć większe niż w przypadku sterylizacji suki zdrowej, nie należą do zbyt częstych.

Oczywiście zabieg musi być wykonywany z dużo większą ostrożnością, gdyż powiększona macica może pęknąć, a jej zawartość wylać się i zanieczyścić jamę brzuszną, co może spowodować choćby zapalenie otrzewnej.

Nie mniej jednak jak, już wspominałem, to zabieg operacyjny pozostaje główną, jedynie trwałą i skuteczną metodą na leczenie ropomacicza.

Dotychczas była mowa głównie o sukach, a co w takim przypadku o ropomaciczu u kotek?

Ropomacicze u kotki

Ropomacicze u kotki
Ropomacicze u kotki

Podobnie jak u suk, jednymi z najczęściej występujących zaburzeń dotyczących macicy u kotek jest ropomacicze.

U podstaw procesu leżą zaburzenia hormonalne, a infekcje bakteryjne, najczęściej z pochwy, są wtórnym czynnikiem powodującym chorobę. Ropomacicze u kotki pojawia się najczęściej w okresie 1-8 tygodni po rui.

Co ciekawe, ropomacicze rzadziej występuje w miesiącach jesienno-zimowych, kiedy to z reguły wolno żyjące kotki wchodzą w fazę anestrus cyklu płciowego, co jest związane ze skracaniem się dnia świetlnego.

Ropomacicze u kotki objawy

Objawy ropomacicza u kotki są podobne jak u suk czyli:

  • brak apetytu,
  • apatia,
  • wymioty u kota,
  • wzmożone pragnienie,
  • częste oddawanie moczu,
  • powieszenie powłok brzusznych,
  • zdecydowanie częstszy wypływ z dróg rodnych.

Czasem powodem konsultacji u lekarza weterynarii może być niepłodność kotek i zaniepokojenie hodowców niemożnością uzyskania potomstwa.

Ropomacicze najczęściej występuje u kotek w sile wieku i kotek starszych, a więc przeważnie po 5-6 roku życia. Ropomacicze dotyka przede wszystkim kotki, które wcześniej nie miały potomstwa, i tych którym podawano egzogenne hormony w celu antykoncepcji.

Ropomacicze u kotki diagnostyka

Diagnostyka ropomacicza u kotów jest podobna jak w przypadku suk.

Należy wyjątkowo ostrożnie omacywać powiększoną macicę, wypełnioną ropą z uwagi na niebezpieczeństwo jej pęknięcia i groźnych dla życia powikłań w postaci zapalenia otrzewnej.

Ropomacicze u kotki leczenie

Podstawową metodą na leczenie ropomacicza u kotki pozostaje chirurgiczne usunięcie macicy z jajnikami, czyli sterylizacja.

Zachowawcze (farmakologiczne) leczenie ropomacicza powinno stosowane być tylko w zasadzie u młodych kotek hodowlanych w celu posiadania przez nie potomstwa.

Leczenie ropomacicza można w tym przypadku oprzeć o prostaglandyny F2 alfa, czy wspominany wcześniej Alizin w połączeniu z antybiotykami.

Pamiętajmy jednak, że tą metodą bardzo rzadko udaje się doprowadzić do pełnego, trwałego wyleczenia, a jedyna skuteczna metoda na leczenie ropomacicza to zabieg operacyjny.

Na koniec pocieszające może być stwierdzenie, że mimo wszystko ropomacicze u kotek na szczęście występuje dużo rzadziej, niż u suk, z uwagi choćby na krótszą fazę lutealną i potwierdzone przypadki samowyleczenia zakażonej macicy.

Czy ropomacicze może wystąpić w okresie ciąży?

Takie pytanie postawił mi kiedyś jeden z właścicieli i przyznam szczerze, że odpowiedź na nie z pozoru tylko wydaje się prosta i logiczna.

Notowane były bowiem sytuacje, gdy w jednym rogu macicy rozwijała się normalna ciąża i płody, a w drugim obecna była jałowa wydzielina.

Ropomacicze to jednak obecność ropy, a nie wydzieliny jałowej, pochodzącej z obumarłego i niezresorbowanego płodu, który nie uległ zakażeniu.

Dodatkowo suka w tej sytuacji nie wykazywała żadnych objawów ropomacicza, więc nie możemy mówić o klasycznym ropomaciczu i ciąży jednocześnie.

Czy ropomacicze może wystąpić u sterylizowanej suki?

Jest to drugie pytanie, jakie pojawia się najczęściej w związku z tematem ropomacicza.

Definicja mówi, że ropomacicze to obecność ropy w macicy, a zabieg sterylizacji polega na usunięciu jajników, macicy, a więc usuwany jest narząd, w którym ta wydzielina mogłaby się gromadzić.

Skoro więc nie ma macicy to i ropomacicza nie będzie.

Pozostaje jednak fragment macicy w formie kikuta i on rzeczywiście może objęty zostać procesem zapalnym ropomacicza.

Nie jest to jednak klasyczne ropomacicze, bo takie rozwija się w macicy, której u psa sterylizowanego brak.

Konsekwencje nieleczonego ropomacicza

Ropomacicze jest chorobą dotycząca całego organizmu, a nie tylko narządów rozrodczych, o czym dobitnie musimy pamiętać. Dzieje się tak z powodu postępującej toksykacji, a więc zatrucia całego ustroju endotoksynami wydzielanymi przez bakterie E. coli.

Wypełniona ropą macica może ulec perforacji, czego konsekwencją będzie zapalenie otrzewnej, a wiec stan bezpośredniego zagrożenia życia zwierzęcia.

Śmiertelność spowodowana ropomaciczem jest stosunkowo niska, bo jak podają źródła naukowe wynosi kilka procent (3-4%).

Możliwość wystąpienia jednak wstrząsu septycznego dodatkowo powinna skłonić opiekuna suk aby rozpoczął jak najszybsze leczenie ropomacicza, minimalizując tym samym ryzyko powikłań.

Jak zapobiegać powstaniu ropomacicza u suki/kotki

Wiesz już jakie są objawy ropomacicza i jak możesz je rozpoznać.

Porozmawiajmy teraz o sposobach zapobiegania temu schorzeniu.

Co możesz w praktyce zrobić, aby Twoje zwierzę nie zachorowało na ropomacicze?

Każdy posiadacz suki lub kotki powinien wiedzieć, że warto wysterylizować swoje zwierzę jeśli nie planuje się posiadania potomstwa, i że im wcześniej to zrobi, tym lepiej.

  1. Po pierwsze zabieg operacyjny wykonany u młodego zwierzęcia wiąże się z mniejszym ryzykiem powikłań i szybszym powrotem do pełni zdrowia.
  2. Po drugie jest zabiegiem względnie prostym technicznie, obarczonym małym ryzykiem powikłań pod warunkiem usuwania macicy zdrowej, a nie wypełnionej ropą.
  3. Po trzecie zaś – nie musimy stosować antykoncepcji hormonalnej, która posiada szereg działań niepożądanych.

A gdyby wszystkie te argumenty nie przekonały właściciela zwierzęcia, warto wspomnieć jeszcze o kosztach. Lepiej przecież zapłacić jednorazowo za sterylizację zwierzaka, niż płacić wielokrotnie za antykoncepcję hormonalną, a później dodatkowo za leczenie ropomacicza.

Ropomacicze cena zabiegu

Koszt leczenie ropomacicza u suki, czy kotki może być znaczny i wynosić nawet kilka tysięcy złotych, w zależności od długości leczenia i wielkości zwierzęcia.

Leczenie ropomacicza wiąże się nie tylko z samym zabiegiem chirurgicznym (operacją), ale również badaniami dodatkowymi (badania krwi, USG), antybiotykoterapią, czy wreszcie z wizytami w klinice weterynaryjnej i ewentualną hospitalizacją zwierzęcia.

Kosztem jest też w przypadku ropomacicza ból, stres związany z leczeniem i czas, który właściciel musi poświęcić, aby postawić futrzaka na nogi.

Podsumowanie

Na zakończenie warto jeszcze raz podkreślić, że w przypadku ropomacicza niezwykle istotną rolę odgrywa sterylizacja zwierząt.

To prawda, że nie u każdej suki czy kotki w sile wieku lub starszej wystąpi to ropomacicze, ale czy warto ryzykować i narażać swoje zwierzę na przejście ropomacicza i niepotrzebne cierpienie?

Czy może lepiej zdecydować się na usunięcie narządów, które nie są niezbędne do życia, trwale przy tym eliminując możliwość posiadania potomstwa.

Szczególnie w przypadku tych wszystkich suczek czy kotek nierasowych, zabiegi sterylizacji powinny być przeprowadzane rutynowo, gdyż naprawdę przynoszą więcej korzyści, niż potencjalnych szkód.

W przypadku zaś zwierząt rasowych pamiętajmy o niepokojących objawach ropomacicza i szybko reagujmy, gdy się tylko pojawiają, bowiem nawet gdy ropomacicze wystąpi nie jest przecież wyrokiem śmierci dla samicy. Szybka interwencja lekarza weterynarii z dużym prawdopodobieństwem zapewni trwałe wyleczenie ropomacicza i pełny powrót do zdrowia.

Masz pytania związane z ropomaciczem, lub chcesz dowiedzieć się więcej na temat leczenia ropomacicza? A może Twój zwierzak przechodził ropomacicze i chcesz podzielić się swoim doświadczeniem? Dodaj komentarz pod artykułem, wyjaśnię wszelkie wątpliwości dotyczące ropomacicza.

Czy nieleczone ropomacicze jest groźne dla życia psa?

Tak, ropomacicze jest groźne dla życia suki, ponieważ wypełniona ropą macica może ulec perforacji, czego konsekwencją będzie zapalenie otrzewnej, może też dojść do sepsy.

Jak pomóc suce z ropomaciczem?

Leczenie ropomacicza które jest skuteczne i gwarantuje że schorzenie nie wróci to zabieg operacyjny.

Jakie są najczęstsze objawy ropomacicza?

Najczęstsze objawy ropomacicza to brak apetytu, apatia, wzmożone pragnienie, częste oddawanie moczu. Obserwuje się też takie objawy ropomacicza jak powiększenie powłok brzusznych, czy zdecydowanie częstszy wypływ z dróg rodnych.

 

Wykorzystane źródła >>

Lekarz weterynarii Piotr Smentek

Lekarz weterynarii Piotr Krzysztof Smentek

Absolwent Wydziału Medycyny Weterynaryjnej SGGW. Specjalista chorób psów i kotów. Specjalista administracji i epizootiologii weterynaryjnej. Pracuję od kilkunastu lat w Całodobowej Lecznicy Weterynaryjnej gdzie zajmuję się szeroko pojętą medycyną zwierząt towarzyszących głównie psów, kotów i gryzoni oraz z weterynaryjnej firmie farmaceutycznej w Dziale Rozwoju gdzie odpowiadam za bezpieczeństwo terapii.

Komentarze
Subskrybuj
Powiadom o
guest
34 komentarzy
Zobacz wszystkie komentarze

Co Piszczy w Sierści Twojego zwierzaka?

Zalecenia lekarzy weterynarii na Twoim mailu

+ ebook "Czy leki ludzkie są bezpieczne dla psa i kota?"

Co Piszczy w Sierści Twojego zwierzaka?

Porady lekarzy weterynarii na Twoim mailu

+ ebook "Czy leki ludzkie są bezpieczne dla psa i kota?"

Zgoda marketingowa: wyrażam zgodę, aby Co w Sierści Piszczy skontaktował się ze mną drogą mailową, korzystając z informacji podanych w tym formularzu dla celów informacyjnych, aktualizacji i marketingu. Jeśli chcesz wycofać Twoją zgodę kliknij link rezygnacji u dołu każdego wysyłanego przez nas maila. Szanujemy Twoją prywatność i dane osobowe. Tutaj znajdziesz naszą politykę prywatności i regulamin newslettera. Przesyłając ten formularz zgadzasz się, że możemy przetwarzać Twoje dane osobowe zgodnie z tymi warunkami. 

WYPEŁNIJ POLA, ABY POBRAĆ MATERIAŁY W PDF 👇

Zgoda marketingowa: wyrażam zgodę, aby Co w Sierści Piszczy skontaktował się ze mną drogą mailową, korzystając z informacji podanych w tym formularzu dla celów informacyjnych, aktualizacji i marketingu. Jeśli chcesz wycofać Twoją zgodę kliknij link rezygnacji u dołu każdego wysyłanego przez nas maila. Szanujemy Twoją prywatność i dane osobowe. Tutaj znajdziesz naszą politykę prywatności i regulamin newslettera. Przesyłając ten formularz zgadzasz się, że możemy przetwarzać Twoje dane osobowe zgodnie z tymi warunkami.