Wilczak czechosłowacki: charakter, usposobienie i choroby

Recenzja merytoryczna: lek. wet. spec. Kinga Wojtczak

Wilczak czechosłowacki to pies, w żyłach którego płynie krew prawdziwych wilczych przodków. W 1955 r. Karel Hartl w ramach eksperymentu hodowlanego, prowadzonego przy współpracy Straży Granicznej z Czechosłowacką Akademia Nauk, skrzyżował owczarka niemieckiego z wilczycą.

Doświadczenie to miało być ściśle naukowe i służyć do określenia dziedziczenia psychiki i płodności uzyskanego w ten sposób potomstwa. Szczenięta wilczaka czechosłowackiego z hodowli zaczęto szkolić, a następnie użytkować m.in. jako psy obronne, czy psy stróżujące. Wówczas to powstał pomysł ustanowienia odrębnej rasy. I tak po pokonaniu wielu trudności z tym związanych w 1988 r. rasa wilczak czechosłowacki została oficjalnie uznana przez FCI.

Obecnie, a w zasadzie od 1983 r.,nie stosuje się już w skojarzeniach domieszek wilczej krwi, ale w każdym psie, czy suce wilczaka czechosłowackiego płynie jej odrobina. Dziś wilczaki czechosłowackie z hodowli wykorzystywane są przede wszystkim "służbowo" – w psich zaprzęgach, ratownictwie górskim, straży granicznej i jako psy stróżujące. Według klasyfikacji FCI pies wilczak czechosłowacki należy do grupy 1.

Wilczak czechosłowacki charakter

Pies rasy wilczak czechosłowacki pewne cechy zarówno wyglądu, jak i charakteru odziedziczył po swoich dzikich przodkach. Jest po prostu takim pół-psem, pół-wilkiem. Jak na wilka przystało, jest nieufny, nie lubi się podporządkowywać, a rodzinę, u której żyje, traktuje jak własne stado.

Jedynie w stosunku do swojego właściciela – samca alfa, zachowuje posłuszeństwo i bezgraniczną lojalność. Jest aktywny, żywy, ma doskonały węch i zmysł orientacji. Wytrwa prawie w każdych warunkach. Bywa lękliwy lub wręcz przeciwnie, może mieć skłonność do dominacji i agresji. Charakterystyczny jest także głos psa wilczaka czeskiego, który przypomina wycie wilka.

Jak to może wyglądać zobaczycie na poniższym filmie 🙂

https://www.youtube.com/watch?v=OfqP8FMMMOs

Wilczak czechosłowacki charakterystyka

Pies mocnej budowy, wyglądem, strukturą włosa oraz sposobem poruszania przypominający wilka. Wysokość w kłębie psa wiczaka czeskiego samca wynosi nie mniej niż 65 cm, a dla suki nie mniej niż 60 cm przy masie ok. 30 kg. Waga wilczaka czechosłowackiego to odpowiednio około 35kg dla psa i około 30kg dla suki.

Wilczak czechosłowacki opis rasy

• Głowa w kształcie klina z dobrze zaznaczonym guzem potylicznym i lekko wypukłym czołem.
• Kufa niezbyt szeroka, zakończona truflą nosa w kolorze czarnym.
• Szczęki mocne z kompletem silnych i dobrze rozwiniętych zębów.
• Dopuszczalny zgryz cęgowy i nożycowy.
• Oczy skośne barwy bursztynowej.
• Uszy krótkie i trójkątne.
• Dobrze umięśniona szyja jest na tyle długa, by pies mógł bez trudu dosięgnąć nosem do ziemi.
• Grzbiet prosty i mocny przechodzi w krótkie i umięśnione lędźwie.
• Klatka piersiowa w kształcie gruszki, brzuch podciągnięty.
• Ogon osadzony wysoko, w trakcie aktywności noszony sierpowato wygięty do góry.
• Kończyny przednie proste z lekko odchylonymi na zewnątrz łapami, muskularne, ze sprężystymi nadgarstkami.
• Kończyny tylne równoległe, dobrze umięśnione z prawidłowo kątowane.
• W ruchu głowa i szyja ustawione poziomo, a kończyny w trakcie kłusa znajdują się jak najbliżej ziemi.
• Włos prosty i przylegający, zimą z obfitym podszerstkiem.

Wilczak czechosłowacki umaszczenie

Umaszczenie od żółtawoszarego do srebrzystoszarego z jasną maską. Na przedpiersiu i spodzie szyi włos jaśniejszy. Jak wygląda pies rasy wilczak czechosłowacki zobaczysz też na poniższym filmie.

https://www.youtube.com/watch?v=FnkhQWRHw5U

Wilczak czechosłowacki pielęgnacja

Pies wilczak czeski, jak na dzikiego zwierza przystało, nie jest specjalnie wymagający w pielęgnacji. Problemem może być oczywiście zrzucanie zimowej okrywy – niezwykle gęstego podszerstka – wymagające częstego i regularnego wyczesywania. Poza tym sierść jest odporna na zabrudzenia – tzw. samoczyszcząca, więc nie wymaga częstych kąpieli.

Wilczak czechosłowacki choroby

Mielopatia zwyrodnieniowa (DM) u wilczaka czechosłowackiego

Mielopatia zwyrodnieniowa jest chorobą, która dotyka starsze psy ras średnich i dużych. Jej etiologia nie jest znana. DM polega na zaniku osłonek mielinowych nerwów biegnących wzdłuż rdzenia kręgowego w jego odcinku piersiowo-lędźwiowym, co prowadzi do zaburzeń przewodnictwa nerwowego. Objawia się zaburzeniem czucia głębokiego, aż do całkowitej niemożności poruszania się. Rokowanie jest złe, a leczenie często nieskuteczne.

Dla poprawy przepływu impulsów nerwowych stosuje się witaminy z grupy B, witaminę E oraz fizjoterapię.

Dysplazja stawów biodrowych (HD) u wilczaków

Dysplazja stawów biodrowych jest jedną z najczęstszych chorób zwyrodnieniowych stawów i polega na wadliwym ukształtowaniu i niedopasowaniu poszczególnych elementów wchodzących w skład stawu biodrowego.

Schorzenie to ma podłoże poligenetyczne, ale do jego występowania przyczyniają się także czynniki środowiskowe, takie jak:

• sposób żywienia w okresie wzrostu
• ilość zapewnianego ruchu.

Szczenię rodzi się z prawidłowymi stawami biodrowymi, a schorzenie rozwija się na skutek zaburzenia równowagi pomiędzy rozwojem tkanek twardych i miękkich. Niedokładne dopasowanie głowy kości udowej do panewki powoduje występowanie w stawie luźności, która zwiększa się wraz ze wzrostem obciążeń, a w efekcie ucisku rozwijają się zmiany wytwórcze. Obciążenia stawu spowodowane są między innymi przez zbyt duży nacisk spowodowany nadmierną masą ciała. Także karmy dla psów o nieodpowiednim składzie zawierające zbyt duże ilości wapnia, fosforu i witamin powodują opóźnienie rozwoju mięśni w porównaniu do wzrostu tkanki kostnej, co prowadzi do rozciągania więzadeł i w efekcie rozluźnienia stawu.

Również zbyt duża ilość ruchu i zbyt intensywny trening może być dla młodego psa szkodliwy, gdyż prowadzi do mikrouszkodzeń chrząstki stawowej i nadwichnięć stawów. Najczęściej objawy dysplazji są zauważane u psów w wieku 6-12 miesięcy, ale pierwsze symptomy mogą pojawić się już u szczeniąt 2-miesięcznych.

Objawy wskazujące na dysplazję to:

• niechęć do ruchu,
• trudności przy wstawaniu,
• częste pokładanie się,
• tzw. królicze skoki,
• sztywny chód,
• częste przysiadanie.

Rozpoznanie dysplazji lekarz weterynarii stawia na podstawie danych uzyskanych w trakcie przeprowadzonego wywiadu, badania klinicznego oraz zdjęcia rentgenowskiego w sedacji.

Karłowatość przysadkowa (DW) u psa wilczaka

Karłowatość przysadkowa to choroba dziedziczna, warunkowana autosomalnym genem recesywnym. Rozwija się na skutek niedoboru hormonu wzrostu, czemu towarzyszy często niedobór hormonu tyreotropowego i ACTH.

Pierwsze objawy zauważalne są już u kilkumiesięcznych szczeniąt, a są to:

• opóźnienie wzrostu,
• wyłysienia,
• ścieńczenie skóry i nadmierna jej pigmentacja.

Do około 2 roku życia stan psa jest stabilny, a w późniejszych latach stopniowo się pogarsza. Leczenie polega na suplementacji hormonu wzrostu połączonej często z uzupełnianiem hormonów tarczycy. Osobniki dotknięte tą wadą wyklucza się z hodowli.

Czy warto zdecydować się na wilczaka czechosłowackiego?

W związku z modą na wilki, która nastała wraz z popularnością serialu "Gra o tron", liczba posiadaczy wilczaków wzrosła w ostatnich latach, ale niestety niesie to za sobą też negatywny oddźwięk, związany z nieznajomością potrzeb rasy i niepotrzebnym nieraz lądowaniu tych psów w schroniskach.

Decydując się na psa tej rasy, należy pamiętać, że drzemiąca w nim dusza wilka, wymagać będzie od nas więcej konsekwencji i stanowczości niż szkolenie "zwykłego" psa. Szczenięta wilczaka czechosłowackiego, ze względu na ich cechy charakteru, należy wcześnie socjalizować zarówno z innymi psami, jak i innymi zwierzętami, w różnym otoczeniu i nie chować ich w zamknięciu i izolacji.

Psy te są bardzo aktywne, potrzebują ruchu i zabawy, ale szybko się nudzą i mogą być krnąbrne. Wilczak czechosłowacki jako pies obronny sprawdzi się znakomicie. Mają podobne zapędy niszczycielskie jak husky, więc trzeba mieć dla nich sporo czasu i cierpliwości. Zdecydowanie lepiej będą się czuły na przedmieściach, czy wsiach, gdzie będą miały możliwość swobodnego wybiegu na posesję, niż w mieszkaniu.

Sąsiedzi mieszkający nad nami, czy pod nami, również raczej nie będą zadowoleni, słysząc wycie pozostawionego samego w domu wilka 😉 Raczej nie są to psy polecane dla niedoświadczonych osób.

FAQ